عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٠٧ - نشانههاى سخاوت

[يطعم غيره ويجوع، ويكسو غيره ويمتنع من قبول عطاء غيره، ويمن بذلك ولا يمن، ولو ملك الدنيا باجمعها لم ير نفسه فيها الا اجنبيا، ولو بذلها فى ذات الله فى ساعة واحدة مامل‌]

سخى در عين نيازش به طعام، به ديگرى مى‌خوراند و در عين احتياجش به لباس به ديگرى مى‌پوشاند، هديه و احسان قبول كردن برايش بسيار مشكل، ولى هديه و احسان به ديگران برايش بسيار آسان است، از نيكى ديگران در حق خويش ممنون ولى بر احسانش به ديگران منت ندارد، اگر مالك همه دنيا باشد و كليد خزائن عالم در اختيار او باشد، خود و غير را در آن مساوى مى‌بيند و بلكه خويش را نسبت به تمام آن اموال اجنبى مى‌داند و اگر بر فرض زمينه‌اى پيش آيد كه تمام آنچه را دارد به يك ساعت در راه خدا بدهد، كم‌ترين اثرى در دلش نخواهد كرد.

حكاياتى كه از سخاوت و كرم انبيا و ائمه و اوليا ذكر شده بسيار است كه قسمتى از آن را با خواست خداى كريم در شرح باب شصت و نه كه در معرفت ائمه طاهرين : است ذكر خواهيم كرد.