عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٢٩ - غيبت و ربا

و بويش از اين بدتر بود![١]!

در تفسير آيه‌ [ويل لكل همزة لمزة][٢] آمده:

همزه، طعنه زننده به مردم و لمزه، غيبت كننده از مردم مسلمان است.

صحابه رسول خدا ٦ با خوشرويى با يكديگر برخورد مى‌كردند و در جلسه غيبت حاضر نمى‌شدند و اين عدم حضور در مجلس غيبت را بالاترين عمل مى‌دانستند و خلاف آن را عادت منافقان به حساب مى‌آوردند.

بعضى از بزرگان گفته‌اند:

گذشتگان از اهل ايمان عبادت را در روزه و نماز تنها نمى‌ديدند، عبادت بزرگ نزد آنان خوددارى از غيبت بود.

ابن عباس مى‌گويد:

چون خواستى عيب ديگران را بگويى مسير سخن را به گفتن عيوب خود برگردان‌[٣].

مالك دينار مى‌گويد:

عيسى با حواريون بر مرده سگى گذشتند، حواريون گفتند: عجب بوى بدى دارد، عيسى فرمود: عجب دندان‌هاى سفيدى در دهان اوست، انگار مى‌خواست حواريون را از بدگويى از سگ منع كرده و به آنان تعليم دهد كه هميشه خوبى‌هاى خلق را بگوييد[٤].

[١] - كشف الريبة: ٩؛ مستدرك الوسائل: ٩/ ١٢٠، باب ١٣٢، حديث ١٠٤١٥.

[٢] -« واى بر هر عيب‌جوى بدگوى!» همزه( ١٠٤): ١.

[٣] - شرح نهج البلاغة، ابن ابى الحديد: ٩/ ٦١.

[٤] - مجموعة ورام: ١/ ١١٦، باب الغيبة؛ شرح نهج البلاغة، ابن ابى الحديد: ٩/ ٦١.