الجواهر السنية في الأحاديث القدسية - الشيخ حرّ العاملي - الصفحة ٣٦٠ - الباب الحادي عشر فيما ورد بشأن سيدنا و نبينا محمد بن عبد الله صلى الله عليه و آله

بعد هم خداوند مى‌فرمايد: اى محمد، هر كس از امت تو گناهان زيادى غير از گناه كبيره داشته باشد به طورى كه در ميان مردم به كثرت گناه مشهور شود و در اثر پيروى از آن گناهان مقرون به هلاكت بشود. پس هنگام سپيده دم و قبل از اين كه سفيده شفق از بين برود به سوى من بيايد و رويش را متوجه من كند و بگويد:

اى خدا، اى خدا، من فلان فرزند فلان شخص كه بنده تو هستم، از تو شرم بسيار دارم. چون من به رحمت تو معترض شدم و در آن چيزهايى كه نهى كرده بودى، اصرار ورزيدم. اى عظيم، اى عظيم، اى عظيم، چون آن گناهان بزرگى كه آنها را مرتكب شده‌ام كسى غير از تو آگاه نيست، خويشان دور و نزديك به خاطر آن گناهان مرا شماتت مى‌كنند، دوست و دشمنم مرا به حال خودم گذارده‌اند و من با تمايل و اراده خودم دستهايم را به سوى تو بلند كرده‌ام و منظورم از اين تضرع و التماس، رحمت تو است. اى صاحب رحمت واسعه، بر من رحم كن و مرا با بخشش تلافى بده و مرا در آينده از ارتكاب گناه مصون نگهدار چون من به سوى تو تضرع مى‌كنم. من از تو به خاطر آن نامت اى بزرگوار، آمده‌ام كه (بعد گناهانش را بر زبان بياورد) اى رحم‌كننده كه اينها را ببخشى.

وقتى بنده‌ام اينها را گفت، من همه گناهان او را مبدل به ثواب مى‌كنم و دعايش را مستجاب مى‌نمايم و بر هوا و هوس او غالب مى‌شوم.

بعد هم خداوند مى‌فرمايد: اى محمد، هر كس كافر باشد و بخواهد توبه كند و به من ايمان بياورد، بدنش را پاك كند و همچنين لباسش را پاك نمايد. بعد رو به قبله بايستد و قسمت آزاد جبين خود را براى سجده به زمين بگذارد. چون در ميان من و او كسى حايل نيست. و آن وقت بگويد:

اى كسى كه خود را با لباس نور بسيار درخشنده پوشانده است. چنان نورى كه بوسيله آن همه اهل آسمانها را روشن نموده و اى كسى كه با توبه پذيرفتن خود نسبت به همه آنان كه در روى زمين هستند، نور