الجواهر السنية في الأحاديث القدسية - الشيخ حرّ العاملي - الصفحة ٣٦ - الباب الثاني فيما ورد في شأن نوح عليه السلام

بروازى از ابو على محمد بن محمد بن حارث بن سفيان حافظ سمرقندى از صالح بن سعيد ترمذى از عبد المنعم بن ادريس از پدرش از وهب بن منبه، نقل كرده كه گفت: وقتى كه نوح از كشتى بيرون آمد، خداوند به او وحى كرد كه: اى نوح، من بندگانم را براى عبادت به خودم آفريده‌ام و به آنها امر كردم كه به من اطاعت كنند، ولى آنها به من عصيان كردند و به غير من عبادت نمودند. تا اين كه مستوجب اين عذاب من شدند و من آنها را غرق نمودم. و من اكنون قوس خود را امانت در ميان بندگانم مى‌گذارم كه ميان من و آنها اطمينان و اعتماد باشد و تا روز قيامت از غرق شدن بوسيله خشم من در امان باشند.

نوح از اين وحى خوشحال شد. در داخل قوس يك زه بود با يك كمان (كه سمبل خشم و جنگ محسوب مى‌شد) خداوند كمان و زه را از داخل آن دايره قوسى خارج ساخت و فقط قوس باقى ماند كه خداوند آن را آثار ايمن بودن مردم و شهرها از غرق شدن قرار داده بود.

مؤلف مى‌گويد: منظور از آن قوس، همان قوس و قزح است كه هنگام بارش و طوفان در افق نمايان مى‌شود.

أحمد بن محمّد بن خالد البرقيّ في المحاسن عن عثمان بن عيسى عن فرات بن أحنف قال: قال أبو عبد اللَّه عليه السلام‌: إنّ نوحا شكا إلى اللَّه الغمّ فأوحى اللَّه إليه أن كل العنب فإنّه يذهب الغمّ.

احمد بن محمد بن خالد برقى در كتاب محاسن از عثمان بن عيسى از فرات ابن احنف از ابو عبد اللَّه عليه السلام نقل كرده كه حضرت فرمود: حضرت نوح از داشتن غم و اندوه زياد به خداوند شكايت كرد. خداوند به وى وحى فرمود كه: انگور بخور. چون انگور غم را از بين مى‌برد.

محمّد بن يعقوب عن عدّة من أصحابنا عن أحمد بن محمّد بن خالد