الجواهر السنية في الأحاديث القدسية - الشيخ حرّ العاملي - الصفحة ٧٨ - الباب السابع فيما ورد في شأن موسى عليه السلام

ساعتهاى شب و روز خود را بيدار نگهدار (يعنى در اثر عمل به گفته‌هاى آن از غفلت دور شو) فرزندان دنيا را در قلبت جا مده تا آن را مانند آشيانه پرندگان نمايند (يعنى به برق و زرق دنيا دل نبند).

اى موسى، فرزندان دنيا و اهل دنيا براى يك ديگر توليد فتنه مى‌كنند و هر چه در دنيا هست بر نظر آنها آراسته مى‌باشد. ولى مؤمن كسى است كه آخرت در نظر او آراسته باشد (به فكر آخرت باشد نه دنيا). پس شخص مؤمن به دنيا نگاه مى‌كند ولى فريب آن را نمى‌خورد تا دنيا و شهوات آن ميان شخص مؤمن و لذت عيش دائمى‌اش حايل شود (يعنى لذت زندگى آخرت). مؤمن با رسيدن صبح روز بعد روز گذشته را فراموش مى‌كند و رفتارش با دنيا مانند مسافرى است كه سواره به طرف مقصد خويش مى‌رود. موقتا براى رفع خستگى در جايى استراحت مى‌كند و به طور محزون به سوى هدفش قدم برمى‌دارد و هميشه مؤمن در دنيا با غم و اندوه قدم برمى‌دارد. پس خوشا به حال چنين شخصى كه وقتى پرده‌ها بالا روند چه چيزهايى سرور انگيز از جهان آخرت مشاهده خواهد نمود.

اى موسى، دنيا يك چيز گنديده و آلوده‌اى است كه نه براى مؤمن ثواب و نفع دارد و نه براى بدكاران مذلت و خوارى. پس واى باز هم واى بر كسى كه ثواب آخرت خود را به حلاوت و شيرينى موقت بفروشد و يا به لقمه‌هايى كه دائمى نيستند بدهد. پس چنان باش كه من به تو امر مى‌كنم (يعنى دنيا را رها كن به آخرت بچسب). چون همه دستورهاى من هدايت‌كننده و ارشادكننده است.

اى موسى، اگر ديدى ثروت به تو رو آورد، بگو: خداوندا، من گناهى كردم كه مرا به اين زودى عذاب دادى (يعنى اگر ثروت را در احسان و نيكى صرف نكنى برايت وبال است). و اگر ديدى فقر به تو رو آورده بگو: مرحبا به شعار نيكان (يعنى خوش آمدى چون تو شعار مردم صالح هستى). جبار و ستمگر مباش و با ستمگران هم قرين مشو، از آنها دورى كن.