الجواهر السنية في الأحاديث القدسية - الشيخ حرّ العاملي - الصفحة ٦٨٦ - باب أبي عبد الله جعفر بن محمد الصادق عليهما السلام

از صفوان بن مهران از ابو عبد اللَّه عليه السلام نقل كرده كه حضرت فرمود: هر مسلمانى كه مرد مسلمانى براى حاجتى نزد او بيايد و او قادر به قضاى حاجت آن مسلمان باشد ولى او را محروم كند، خداوند در روز قيامت به وى عتاب كرده مى‌فرمايد:

من قدرت قضاى حاجت برادرت را در دست تو قرار دادم و او به نزد تو آمد و تو حاجت او را روا نكردى و به ثواب آن اعتنا ننمودى. قسم به عزت و جلالم، حالا من به هيچ كدام از حاجت تو خواه عذاب باشد و خواه مغفرت نگاه نخواهم كرد.

أحمد بن أبي عبد اللَّه البرقيّ في المحاسن عن جعفر بن محمّد الأشعريّ عن عبد اللَّه بن ميمون بن القدّاح عن أبي عبد اللَّه عليه السلام قال‌: قال اللَّه تعالى: إنّما أقبل الصلاة لمن يتواضع لعظمتي، و يكفّ نفسه عن الشهوات من أجلي، و يقطع نهاره بذكري، و لا يتعاظم على خلقي، و يطعم الجائع و يكسو العاري و يرحم المصاب و يؤوي الغريب، فذلك يشرق نوره مثل الشمس، أجعل له في الظلمات نورا و في الجهالة علما، أكلأ بعزّتي و استحفظه ملائكتي، يدعوني فألبّيه يسألني فأعطيه، فمثل ذلك عندي مثل الفردوس لا يسمو ثمرها و لا يتغير ورقها.

احمد بن ابو عبد اللَّه برقى در كتاب محاسن از جعفر بن محمد اشعرى از عبد اللَّه بن ميمون بن قداح از ابو عبد اللَّه عليه السلام از خداوند متعال، نقل كرده كه حضرت حق فرموده:

من نماز بنده‌اى را قبول مى‌كنم كه در مقابل عظمت من مطيع باشد و نفس خويش را به خاطر من از شهوات باز دارد و روزش را با ذكر من به شب برساند و به مخلوقات من بزرگى نفروشد و به گرسنگان طعام دهد و عريانها را بپوشاند و به مصيبت ديدگان ترحم كند و به غربا جا بدهد. چنين شخص، نورش مانند خورشيد مى‌تابد و در تاريكى برايش نور قرار مى‌دهم (يعنى او را از تاريكى‌