الجواهر السنية في الأحاديث القدسية - الشيخ حرّ العاملي - الصفحة ٦٨٢ - باب أبي عبد الله جعفر بن محمد الصادق عليهما السلام

بعد هم سجده شكر نمود، خداوند حجاب ميان آن بنده و ملائكه را از ميان برمى‌دارد و بعد هم مى‌فرمايد:

اى ملائكه من، به اين بنده‌ام نگاه كنيد كه واجب خود را ادا كرد و عهد خود را با من تمام نمود و بعد هم در مقابل آن نعمتهايى كه به وى داده بودم برايم شكر نمود. پس پاداش او در نزد من چيست؟ ملائكه عرض مى‌كنند:

خداوندا، پاداش او بهشت است. باز خداوند مى‌فرمايد: بعد از بهشت چيست؟

ملائكه عرض مى‌كنند: خداوندا، كفايت كردن به همه امور او. باز هم خداوند مى‌فرمايد: بعد از آن چيست؟ باز ملائكه خيرى را پيشنهاد مى‌كنند و اين عمل تكرار مى‌شود تا همه چيزها را ملائكه مى‌گويند. باز هم خداوند مى‌فرمايد: بعد از آنها چيست؟ ملائكه عرض مى‌كنند: خداوندا، ما ديگر نمى‌دانيم. خداوند مى‌فرمايد: من براى او شكر مى‌كنم همان طورى كه او براى من شكر كرد. و با فضل خودم به وى رو مى‌آورم و رحمتم را به وى نشان مى‌دهم.

شيخ صدوق اين حديث را در كتاب فقيه خود با سلسله سند دوم از دو سند شيخ مفيد تا برسد به برقى، روايت كرده است. باز هم شيخ صدوق از پدرش و محمد بن موسى بن متوكل از على بن حسين سودآبادى از احمد بن ابو عبد اللَّه با بقيه سند و متن ذكر كرده، منتها در آخر حديث آمده: من صورتم را به آن بنده نشان مى‌دهم.

بعد هم ابن بابويه گفته: هر كس براى خداوند صورتى مانند صورت انسانها قائل شود، كافر است و مقصود از صورت خداوند انبياء و حجتهاى او هستند كه بوسيله آنها مردم به سوى خداوند متوجه مى‌شوند و به معرفت او و دينش آگاه مى‌گردند و نگاه كردن به روى آن انبياء و ائمه در روز قيامت ثواب بزرگ دارد كه از همه ثواب‌ها بالاتر است.

و روى الشيخ في مصباح المتهجّد حيث أورد من الأدعية التي تقال‌