الجواهر السنية في الأحاديث القدسية - الشيخ حرّ العاملي - الصفحة ٦٥٧ - باب أبي عبد الله جعفر بن محمد الصادق عليهما السلام

- و رواه عبد اللَّه بن جعفر الحميريّ في قرب الإسناد عن أحمد بن إسحاق مثله.

و رواه أحمد بن فهد في كتاب التحصين مرسلا.

و با همان سلسله سند قبل از بكر بن محمد از ابو عبد اللَّه عليه السلام از خداوند متعال نقل كرده كه حضرت حق فرموده: بهترين اولياء در نزد من آن بنده مؤمنى است كه داراى عمل صالح باشد و خداوند خود را در پنهانى عبادت كند ولى ميان مردم ناشناخته باشد، بطورى كه مردم او را با انگشت به يك ديگر نشان ندهند (نگويند اين مرد بسيار مؤمن است) و رزقش هم به اندازه كفاف زندگيش باشد و به آن قناعت كند. مرگ زود به سراغ او بيايد و وارثان او و گريه‌كنندگان بر او كم باشد.

عبد اللَّه بن جعفر حميرى اين حديث را در كتاب قرب الاسناد از احمد بن اسحاق با همان مضمون نقل كرده است.

و احمد بن فهد هم آن را در كتاب تحصين به طور مرسل نقل نموده است.

و عن عدّة من أصحابنا عن أحمد بن محمّد بن خالد عن أبيه عن أبي البختريّ عن أبي عبد اللَّه عليه السلام قال‌: إنّ اللَّه يقول: يحزن عبدي المؤمن إن قتّرت عليه، و ذلك أقرب له منّي. و يفرح عبدي المؤمن إن وسّعت عليه، و ذلك أبعد له منّي.

و از عده‌اى از اصحاب ما از احمد بن محمد بن خالد از پدرش از ابو البخترى از ابو عبد اللَّه عليه السلام از خداوند متعال، نقل كرده‌اند كه حضرت حق فرموده: اگر من بنده مؤمنم را دچار تنگى معيشت كنم، او غمناك مى‌شود. در حالى كه نمى‌داند اين تنگى معيشت سبب نزديكتر شدن او به من مى‌گردد و وقتى كه بنده مؤمنم را وسعت رزق مى‌دهم، سبب دورى او از من مى‌گردد (يعنى بنده مؤمن بايد به تقدير من تسليم شود چون من راه و صلاح او را بهتر از خودش مى‌دانم).