الجواهر السنية في الأحاديث القدسية - الشيخ حرّ العاملي - الصفحة ٦٥٣ - باب أبي عبد الله جعفر بن محمد الصادق عليهما السلام

من خداوند عزيز و حكيم هستم. بدرستى كه من خداوند غفور و رحيم مى‌باشم. بدرستى كه من خداوند رحمان و رحيم هستم و من مالك روز جزا مى‌باشم. من خداوندى هستم كه هميشه بوده‌ام و هميشه خواهم بود. من آفريننده خير و شر مى‌باشم. من آفريننده بهشت و جهنم هستم. من خداوندى هستم كه همه موجودات از من بوجود آمده‌اند و دوباره هم به سوى من بر مى‌گردند. من خداوند يگانه بى‌نياز و بى‌تكيه‌گاه مى‌باشم. من خداوندى هستم كه آشكار و نهان را مى‌دانم. من خداوند مالك پاك، سلام، مؤمن و توانا و عزيز و جبار و متكبر مى‌باشم. من خداوندى هستم كه همه مردم را آفريده‌ام و نامهاى نيكوى زياد دارم و من خداوند بزرگم.

بعد هم حضرت فرمود: خداوند است كه عظمت مختص ذات او است و كبريايى رداى او مى‌باشد. پس هر كس در اينها به خداوند به منازعه برخيزد، خداوند او را به آتش جهنم داخل مى‌كند.

بعد هم حضرت فرمود: هر مؤمنى خداوند را با آن نامها بخواند در حالى كه قلبش متمايل به سوى خداوند است، همه حاجتهاى او بر آورده مى‌شود و اگر شقى هم باشد اميدوارم كه بوسيله خواندن اين نامها سعيد بشود. اين حديث سه‌گانه بالا را ابن بابويه در كتاب ثواب الاعمال نقل كرده و آن كلمه خالق خير و شر بودن بايستى تاويل شود كه در باب حضرت موسى عليه السلام گفته شد.

و عن عدّة من أصحابنا عن سهل بن زياد عن يعقوب بن يزيد عن إسماعيل بن قتيبة عن يوسف بن عمر عن إسماعيل بن محمّد عن أبي عبد اللَّه عليه السلام قال‌: إنّ اللَّه يقول: إنّي لست كلّ كلام الحكمة أتقبّل، إنّما أتقبّل هواه و همّه، فإن كان هواه و همّه في رضاي جعلت همّه تسبيحا و تقديسا.

و از عده‌اى از اصحاب حديث از سهل بن زياد از يعقوب بن يزيد از