الجواهر السنية في الأحاديث القدسية - الشيخ حرّ العاملي - الصفحة ٦٤٣ - باب أبي جعفر محمد بن علي الباقر عليهما السلام

احمد بن فهد در كتاب عدة الداعى از قول ابو جعفر عليه السلام نقل كرده كه حضرت فرمود: خداوند متعال فرموده: از بندگان مؤمن كسانى هستند كه وقتى براى طاعتى از من توفيق مسألت مى‌كنند، من براى اين كه آن بنده مؤمن دچار عجب و كبر نشود، از آن عبادت او را منصرف مى‌كنم.

قال: و عن الباقر عليه السلام‌: إنّ اللَّه تعالى ينادي كلّ ليلة من أوّل اللّيل إلى آخره:

ألا عبد مؤمن يدعوني لدينه و دنياه قبل طلوع الفجر فاجيبه؟ ألا عبد مؤمن يتوب إليّ قبل طلوع الفجر فأتوب عليه؟ ألا عبد مؤمن قد فتّرت عليه رزقه فيسألني الزيادة في رزقه قبل طلوع الفجر فأزيده و أوسّع عليه؟ ألا عبد مؤمن سقيم يسألني أن أشفيه قبل طلوع الفجر فأعافيه؟ ألا عبد مؤمن محبوس مغموم يسألني أن اطلقه من سجنه و اخلي سربه؟ ألا عبد مؤمن مظلوم يسألني أن آخذ له بظلامته قبل طلوع الفجر فأنتصر له بظلامته؟ قال: فلا يزال ينادي بهذا حتّى يطلع الفجر.

باز هم ابن فهد از امام باقر عليه السلام نقل كرده كه حضرت فرموده: خداوند هر شب از اول شب تا آخر آن ندا مى‌دهد: آيا بنده‌اى نيست كه قبل از دميدن خورشيد در مورد دين و دنيا از من خواستى بكند تا من آن را اجابت كنم؟ آيا بنده‌اى نيست كه قبل از طلوع فجر توبه كند تا من توبه او را قبول كنم؟ آيا بنده‌اى نيست كه روزى‌اش كم باشد از من درخواست كند تا آن را زيادتر كنم، من هم آن را زيادتر كنم و به رزق او وسعت بدهم؟ آيا بنده مؤمن بيمارى نيست كه قبل از طلوع آفتاب از من شفا بخواهد و من او را شفا بدهم؟ آيا بنده زندانى و غمناك نيست كه قبل از طلوع خورشيد آزادى خود را از من بخواهد تا من او را آزاد كنم؟ آيا بنده‌اى نيست كه مظلوم باشد و از من بخواهد كه از ظالمش انتقام بگيرم تا من او را به ظالمش يارى دهم و قبل از طلوع فجر انتقام او را از ظالم بگيرم؟ منادى همين طور تا دميدن صبح ندا مى‌كند و اين كلمات را مى‌گويد.