الجواهر السنية في الأحاديث القدسية - الشيخ حرّ العاملي - الصفحة ٦٤٠ - باب أبي جعفر محمد بن علي الباقر عليهما السلام

مى‌گيرند و آنها در ظاهر دندان ميش نشان مى‌دهند در صورتى كه در باطن دلهايشان مانند دلهاى گرگان مى‌باشد (يعنى از كشتن و زجر دادن انسانها ترسى ندارند). اعمال آنها حتى از صبر زرد هم تلخ‌تر است ولى زبانهايشان براى فريب دادن مردم از عسل هم شيرين‌تر است و نيتها و انديشه‌هاى باطنشان از بوى حسد مردار هم گنديده‌تر است (عقايد و مقاصد شوم و كثيفى دارند). آيا اينها به خاطر من غيرت و حميت مى‌كنند و يا اين كه به من خدعه مى‌كنند (يعنى اينها به ظاهر آن كارها را براى من مى‌كنند ولى در باطن مكر و فريب است).

پس من به عزت خود سوگند خورده‌ام كه براى اين اشخاص فتنه برانگيزم كه دماغهاى آنها را به خاك بمالد (رسوا شوند) به طورى كه به همه زمين برسد (رسوايى آنها بر همه معلوم شود)، حتى اشخاص حكيم در حيرت و تعجب باشند و عقل حكما هم در باره آنها در حيرت و گمراهى بماند (كه چرا اينها چنين شدند). از حيث قوميت و فرق آنها را دچار شبهه مى‌كنم، بر بعضى از آنها شدت و سختى بعضى ديگر را مى‌چشانم (آنها را به جان هم مى‌اندازم) و از دشمنانم بوسيله دشمنان ديگرم انتقام مى‌گيرم بعد هم آنها را عذاب مى‌دهم و اين كار براى من هيچ مهم نيست.

و عبد اللَّه بن جعفر حميرى اين حديث را در كتاب قرب الاسناد از هارون ابن مسلم از مسعده با همان مضمون تا جمله (اشخاص حليم در باره آن فتنه حيران مى‌مانند) ذكر نموده است.

و عن محمّد بن الحسن بن الوليد عن الصفّار عن يعقوب بن يزيد عن ابن أبي عمير عن إبراهيم بن عبد الحميد عن أبي الحسن شيخ من أصحابنا عن أبي جعفر عليه السلام قال‌: إنّ اللَّه خلق ديكا أبيض- إلى أن قال:- فإذا صاح خفق بجناحيه ثمّ قال: سبحان اللَّه العظيم الذي‌ لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْ‌ءٌ، فيجيبه اللَّه تعالى: ما آمن بما تقول من يحلف بي كاذبا ..