الجواهر السنية في الأحاديث القدسية - الشيخ حرّ العاملي - الصفحة ٣٩٣ - الباب الحادي عشر فيما ورد بشأن سيدنا و نبينا محمد بن عبد الله صلى الله عليه و آله

شدى تو را به كبر وامى‌دارد. هنگامى كه متكبر باشى، خدا را فراموش مى‌كنى و زمانى كه اين طور باشى غافل مى‌شوى. پس نفس آدمى همنشين شيطان است.

مثل نفس، مانند شتر مرغ است كه هنگام خوردن زياد مى‌خورد ولى وقتى كه به آن سوار شوى نمى‌تواند پرواز كند. يا مانند علف «دفلا» مى‌باشد كه رنگش خوب است ولى طعمش بسيار تلخ است.

اى احمد، من دنيا و اهل دنيا را دشمن مى‌دارم و از آنها بدم مى‌آيد ولى آخرت و اهل آخرت را دوست مى‌دارم.

حضرت محمد عرض مى‌كند: خداوندا، اهل دنيا كدامند و اهل آخرت كدام؟ خداوند مى‌فرمايد: اهل دنيا كسى است كه زياد بخندد و زياد بخوابد و زياد خشمناك بشود و كمتر راضى باشد و به هر كس بدى كند، از او معذرت نخواهد و هر كس از او معذرت بخواهد آن را قبول نكند. هنگام اطاعت خداوند كسل است ولى موقع ارتكاب گناه شجاع و جرى است. آرزوهاى دور و دراز دارد، در صورتى كه مرگش به وى نزديكتر است. از نفس خود حساب نمى‌كشد. زياد حرف مى‌زند ولى نفعش به مردم كم است. از خدا نمى‌ترسد ولى هنگام مشاهده غذا شاد و خندان مى‌شود. بدان كه اهل دنيا هنگام رفاه و وسعت رزق به خداوند شكر نمى‌كنند و در مقابل بلاها هم صبر نمى‌كنند. خود را با آن كارهايى كه عمل نمى‌كنند تعريف مى‌نمايند و مردم را به چيزهايى دعوت مى‌كنند كه خودشان ندارند و بديهاى ديگران را به رخشان مى‌كشند.

حضرت محمد عرض مى‌كند: خداوندا، غير از اين عيبها آيا در اهل دنيا خوبى هم هست؟ خداوند مى‌فرمايد: اى محمد، عيوب اهل دنيا زياد است.

در وجود آنها جهالت و حماقت هست و در مقابل كسى كه به آنها تعليم مى‌دهد تواضع نمى‌كنند و هم در نفس خود خود را عالم مى‌دانند ولى آنها در نزد عرفا جاهلند.

اى احمد، اما اهل آخرت سيماى آنها نرم و مهربان است، حيايشان زياد است‌