الجواهر السنية في الأحاديث القدسية - الشيخ حرّ العاملي - الصفحة ٣٧٧ - الباب الحادي عشر فيما ورد بشأن سيدنا و نبينا محمد بن عبد الله صلى الله عليه و آله

بواسطه گذاردن نمازهاى نافله و واجب مغرور شود) و طاعت و ذكرم را در نظرش محبوب مى‌سازم.

اى محمد، هر كس از من در خوف و هراس باشد و بخواهد كه من نعمت خودم را بر وى تمام كنم و به وى كرامت بخشم و در نزد خود او را مقرب قرار دهم، بگويد:

اى خداوندى كه عزت خود را در دل اهل تقوى جا داده‌اى، اى كسى كه باطن آنها را خوب كرده‌اى و اى خداوندى كه اهل تقوى را مؤمن به حسن عبادت خودت نموده‌اى (يعنى در قلب اهل تقوا گذارده‌اى كه عبادت تو از همه چيز براى آنان بهتر است). من از تو با توسل به علمت كه بوسيله آن به تعداد همه چيز آگاهى و يقين بر وجود آنها دارى، مسألت مى‌كنم كه قلب مرا با وقار و ايمان آرام بخشى و به من توفيق دهى كه رغبتم بر طاعت تو شديدتر باشد، به طورى كه از هيچ كس جز تو نترسم و از هيچ چيز جز تو واهمه نكنم، اى رحيم.

وقتى كه بنده‌ام اين كلمات را بگويد، من او را از ترس همه حوادث كه در باره دين و نفسش و نعمتش اتفاق بيفتد، ايمن مى‌كنم و نمى‌گذارم از هيچ چيز بترسد.

اى محمد، بر آن كسانى كه مى‌خواهند در نزد من مقرب شوند بگو به يقين بدانند كه اين سخنان افضل‌تر از آن دعاهايى است كه شما بعد از اداى نماز واجب مى‌خواهيد بوسيله خواندن آن دعاها در نزد خدا تقرب پيدا كنيد. و آن سخنان اين است كه آنها بگويند:

خداوندا، من مى‌دانم كه هيچ كدام از خلق تو كه بر آنها احسان و محبت مى‌كنى در نزد تو بهتر از من نيستند (يعنى تو به من بيشتر از آنها احسان مى‌كنى) و هيچ كدام از آنها كرامتشان دائمى‌تر از من نيست و فضل تو بر آنها بيشتر از من نيست و مداراى تو با آنها بيشتر از من نيست و مى‌دانم كه تو از همه بر من محيطترى و كسى از تو مهربانتر بر من نيست. اگر چه همه مخلوقات تو همين فكر را مى‌كنند كه من مى‌كنم‌