الجواهر السنية في الأحاديث القدسية - الشيخ حرّ العاملي - الصفحة ٢٦٤ - الباب الحادي عشر فيما ورد بشأن سيدنا و نبينا محمد بن عبد الله صلى الله عليه و آله

خداوندا، تو خداى ما هستى ولى بسيار متعالى و مقدس مى‌باشى.

تو هستى كه همه چيز را به قدرت خودت آفريده‌اى و بواسطه عزتت بر همه چيز تسلط و غلبه دارى و بواسطه ارتفاع مقامت بالاتر از همه قرار گرفته‌اى و با قدرتت به همه موجودات غلبه كرده‌اى و همه موجودات را با حكمت و علمت از عدم به وجود آورده‌اى و پيامبران را مبعوث كرده‌اى و به اذن خودت مردمان صالح را هدايت نموده‌اى و مؤمنان را با نصرت خود يارى كرده‌اى و به همه مخلوقات بواسطه سلطنتت قاهرشده‌اى.

خدايى جز تو نيست و شريك هم ندارى، غير از تو هيچ موجودى شايسته عبادت و پرستش نيست، فقط بايد از تو نيازهاى خود را سؤال كنيم و تنها به سوى تو راغب باشيم. چون تنها تو محل شكايتها و منتهاى رغبتها مى‌باشى و خدا و سلطان واقعى ما هستى.

و عن الحسين بن محمّد عن معلّى بن محمّد عن الحسن بن عليّ الوشّاء عن أبان بن عثمان عن الحارث البصريّ قال‌: سألت أبا جعفر عليه السلام عن قول اللَّه تعالى‌ الَّذِينَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللَّهِ كُفْراً وَ أَحَلُّوا قَوْمَهُمْ دارَ الْبَوارِ فقال: إنّ اللَّه تعالى خاطب نبيّه صلى اللَّه عليه و آله فقال: يا محمّد، إنّي فضّلت قريشا على العرب و اتتمت عليهم نعمتي و بعثت إليهم رسولي، فبدّلوا نعمتي‌ كُفْراً وَ أَحَلُّوا قَوْمَهُمْ دارَ الْبَوارِ- و رواه عليّ بن إبراهيم في تفسيره‌.

و از حسين بن محمد از معلى بن محمد از حسن بن على وشّاء از ابان بن عثمان از حرث بصرى، نقل كرده كه گفت: از امام باقر عليه السلام در باره معناى آيه (كسانى كه در مقابل نعمتهاى خداوندى كافر مى‌شوند، قوم خود را به سوى نابودى و هلاك مى‌برند) پرسيدم كه چيست؟

حضرت فرمود: خداوند متعال به پيامبرش صلى اللَّه عليه و آله چنين خطاب كرد: اى محمد،