الجواهر السنية في الأحاديث القدسية - الشيخ حرّ العاملي - الصفحة ٢١٠ - الباب العاشر فيما ورد في شأن عيسى عليه السلام

چيزهايى است كه در نزد خداوند مى‌باشد.

اى عيسى، با اين كه نسبت به دنيا علاقه ندارى، مع هذا با مردم به نرمى سخن بگو و سلام را ميان مردم منتشر كن (يعنى در سلام پيشدستى كن) و هنگامى كه چشمان مردم نيك مى‌خوابد تو بيدار باش. آن هم به خاطر ترس از روز معاد و زلزله‌هاى شديد و خوفهاى روز قيامت. روزى كه نه خانواده و نه فرزند و نه مال براى تو نفع ندارد.

اى عيسى، هنگامى كه مردمان غافل و نادان مى‌خندند، تو با ميله حزن و اندوه، به چشمت سرمه بكش (يعنى هميشه بواسطه فكر آخرت محزون و غمناك باش).

اى عيسى، خاشع و صابر باش تا براى تو گوارا باشد آن وعده‌هايى كه به صابران داده شده است.

اى عيسى، با گذشت هر روز علاقه‌ات را از دنيا بكن و رنج و مشقت را طورى بچش، مثل اين كه طعم ندارد (يعنى طورى باش كه رنج و مشقات دنيا برايت طعم تلخ نداشته باشد). اين سخن حق است كه بر تو مى‌گويم، وجود تو در دنيا به ساعت و روزت بسته است. پس كاملا خود را از علاقه به دنيا راحت كن. اگر بدانى به كجا بايد بروى و آنچه كه در دنيا بدست مى‌آورى نوشته شده و از تو سؤال خواهد شد كه آنها را چگونه تلف كردى، آن وقت يك نان خشك هم برايت كافى است.

اى عيسى، تو در برابر ما مسئول هستى. پس به ضعفا همان طور رحم كن كه من به تو رحم مى‌كنم و با يتيمان تندى و قهر مكن.

اى عيسى، در جاهاى خلوت به حال خودت گريه كن و نفست را به وقتهاى نماز منتقل كن (يعنى با آن تلقين كن كه وقت نماز را فراموش نكند). لذتهاى نطقت را با ذكر من به من برسان. زيرا رفتار من به تو بسيار خوبست. پس تو هم هميشه مرا ياد كن.