الجواهر السنية في الأحاديث القدسية - الشيخ حرّ العاملي - الصفحة ١٦٣ - الباب السابع فيما ورد في شأن موسى عليه السلام

اى فرزند آدم، محبت دنيا را از دلت بيرون كن. چون محبت دنيا با محبت من در يك قلب جمع نمى‌شود.

اى فرزند آدم، به آنچه تو را امر كرده‌ام عمل كن و از آنچه تو را نهى كرده‌ام دست بردار. تو را زنده‌اى قرار مى‌دهم كه هرگز نمى‌ميرى.

اى فرزند آدم، هنگامى كه در قلبت قساوت احساس كردى و جسمت بيمار شد و در مالت نقصى بوجود آمد و در رزقت تنگى پديد آمد. بدان كه اگر در باره اينها شكايت كنى و حرفى بزنى عمل بى‌فايده‌اى را انجام داده‌اى.

اى فرزند آدم، براى راه درازت توشه زياد لازم دارى و بار خودت را هم سبك كن. چون صراط بسيار دقيق است. اعمالت را خالص كن، بازرس اعمال تو بسيار بينا و آگاه است. خوابت را براى قبر به تاخير بيانداز و فخرت را هم براى روز ميزان فراهم كن (نه براى دنيا) و لذتهايت را براى بهشت بگذار، با من باش تا من هم با تو باشم. بواسطه خوار دانستن دنيا به من تقرب پيدا كن تا از آتش جهنم دور باشى.

اى فرزند آدم، كسى كه كشتى‌اش غرق شده و در روى يك تخته پاره در وسط دريا مانده، مصيبت و خطرش كمتر از تو است. زيرا توبه گناهانت يقين دارى و از اعمالت در خطر مسلم هستى، مع هذا توبه نمى‌كنى.

و روى ميثم البحرانيّ في شرح نهج البلاغة، و رواه ابن أبي الحديد أيضا، قالا: إنّ في السفر الأوّل من التوراة كلاما في كيفية ابتداء الخلق، و هو: إنّ اللَّه تعالى خلق جوهرا فنظر إليه نظر الهيبة، فذابت أجزاؤه، فصار ماء، ثمّ ارتفع من ذلك الماء بخار كالدخان، فخلق منه السماوات، و ظهر على وجه ذلك الماء زبد، فخلق منه الأرض، ثمّ أرساها بالجبال.

أقول: و سيأتي ما أوحي إلى موسى في فضل محمّد و آل محمّد صلى اللَّه عليه و عليهم في بابه المفرد له إن شاء اللَّه تعالى‌