الجواهر السنية في الأحاديث القدسية - الشيخ حرّ العاملي - الصفحة ١٢٢ - الباب السابع فيما ورد في شأن موسى عليه السلام

خداوند فرمود: آن شخص محمد احمد است كه من نام او را از نام خودم مشتق نمودم. چون نام من محمود است لذا نام او را محمد گذاردم. موسى عرض كرد: خدايا مرا از امت او قرار بده.

خداوند فرمود: اى موسى، اگر تو مقام و منزلت او را و منزلت اهل بيتش را بشناسى، جزو امت او هستى. زيرا مثل او و اهل بيتش در ميان مخلوقاتم، مانند همان باغ در بهشت مى‌باشد كه نه برگهاى درختانش خشك مى‌شوند و نه طعم ميوه‌هايش تغيير مى‌كند. پس هر كس آنها را بشناسد و به حقوق آنها آگاه باشد من براى آن شخص هنگام جاهل بودن علم به وى مى‌دهم و هنگام تاريكى نور و قبل از اين كه آن شخص از من چيزى بخواهد، حاجتش را روا مى‌كنم و قبل از سؤال هر چه لازم دارد به وى مى‌دهم.

اى موسى، دنيا دار عقوبت است كه من آدم را بوسيله ارتكاب گناه به آنجا فرستادم و دنيا را ملعون ساختم و هر چه كه در آن هست آنها هم ملعون هستند، مگر اين كه از دنيا به خاطر من استفاده كنند (يعنى نعمتهاى دنيا را براى اين پذيرند كه در راه من انفاق كنند).

اى موسى، بندگان عابد من به ميزان شناخت من از دنيا دورى مى‌كنند و همچنين از ساير مخلوقات هم دورى مى‌كنند. ولى مردمان ديگر بواسطه مقدار جهلشان در باره شناخت من متوجه دنيا مى‌شوند. پس هر كدام از بندگان من دنيا را بزرگ بشمارند، چشم آنها هميشه فقير است. لكن هر كس دنيا را تحقير كند از آن استفاده مى‌برد (يعنى براى آخرتش).

و شيخ صدوق صاحب كتاب عقاب الاعمال، اين حديث را از پدرش از سعد با همان سند از ابو عبد اللَّه عليه السلام نقل كرده كه حضرت فرمود: خداوند هنگام مناجات به موسى فرمود: دنيا دار عقوبت است و بقيه حديث را هم مانند مضمون بالا ذكر كرده است.

و همچنين در كتاب معانى الاخبار، آن حديث بالا را با همان سند ذكر كرده‌