پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٧٨ - بخش نخست جهاد اهل بيت عليهم السلام و نقش امام باقر عليه السلام

قدرت عصمت برخوردار بوده و نه در مفاهيم رسالت پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله ذوب شده و نه هرگز قادر بودند امّت را از خطر انحراف از خطّى كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله ترسيم كرده بود، حفظ كنند. انحرافى كه هنوز عمق و ژرفا و برد تأثير منفى آن بر دولت و امّت و شريعت ناشناخته بود و اصلا شايد امّت اين جانشينى را فقط تغييرى در شخص رهبر ديده و در خطّ رهبرى هيچ‌گونه تغيير ظاهرى را حسّ نمى‌كردند.

در چنين آشفته‌بازارى، ائمّه كه از اهل بيت پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و اله بودند نقش بسيار بزرگى در حفظ و حراست از اسلام و محافظت از قيام و انقلاب اسلامى پيامبر اكرم و دولت آن حضرت ايفا كردند. ائمّه اطهار عليهم السّلام تا آنجا كه در توان داشتند، در جهت حفظ امّت مسلمان از باقى ماندن در خطّ انحراف و در نتيجه وادادگى و فروپاشى اعتقادى آنان كوشش نمودند. آن بزرگواران به صورت كلّى دو خطّ اساسى را براى مقاومت در برابر انحراف بزرگى كه تنها پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله و اهل بيت اطهار او قادر به درك عمق خطر آن براى دين و دولت و امّت بودند در پيش گرفتند.

آن دو خطّ مشى اساسى كه ائمّه عليهم السّلام طبق آن عمل مى‌كرده و همه فعّاليت‌ها را در تحت آن خطوط انجام مى‌دادند از اين قرار است:

١. مقاوم كردن امّت در برابر فروپاشى فكرى ٢. اقدام براى به دست گرفتن زمام حكومت و رهبرى انقلاب.

١. مقاوم كردن امّت در برابر فروپاشى فكرى: پس از آن‌كه نظام اسلامى به دست كسانى كه صلاحيّت رهبرى آن را نداشتند افتاد، ائمّه اطهار شروع به تقويت روحيه مقاومت در فكر و انديشه مردم نموده و عناصر لازم براى ادامه حركت با گام‌هاى استوار و در مسير صحيح را به ميزان لازم در اختيار آنان‌