پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٠٥ - دهم امام باقر عليه السلام و آينده گروه صالح

از ابو الصّباح كنانى روايت شده است كه گفت: امام باقر عليه السّلام نگاهى به فرزند خود حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام انداخت كه در حال راه رفتن بود.

سپس فرمود:

اين پسر را مى‌بينى؟. اين از كسانى است كه خداوند متعال درباره آنان فرموده است:

و خواستيم بر كسانى كه در آن سرزمين فرو دست شده بودند منّت نهيم و آنان را پيشوايان [مردم‌] گردانيم، و ايشان را وارث [زمين‌] كنيم‌[١]»[٢].

از زراره روايت شده است كه گفت: امام باقر عليه السّلام روزى حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام را احضار نمود در حالى‌كه در حال صحّت و سلامت و سلامت بود و هيچ گونه بيمارى نداشت. سپس به امام صادق عليه السّلام فرمود: «من تصميم دارم اكنون به تو دستورى بدهم، امام صادق عليه السّلام به آن حضرت عرض كرد: هر امرى كه داريد به من بفرمائيد، امام باقر عليه السّلام فرمودند: كاغذ و دواتى براى من بياور». امام صادق عليه السّلام قلم و دوات و كاغذ براى آن حضرت آورد و امام باقر عليه السّلام وصيت‌نامه آشكار خود را نوشت و سپس دستور داد تا اين‌كه جماعتى از قريش را طلبيدند و آن‌ها را به شهادت به اين وصيّت كه مربوط به امامت امام صادق عليه السّلام پس از آن حضرت بود فراخواند[٣].

البتّه چنين اعلامى، امرى طبيعى بود. چراكه وصيّتى آشكار بود كه همه مردم عادتا آن را انجام مى‌دادند، و آن بدين‌صورت بود كه وصيت‌كننده وصيّت خود را به يكى از فرزندان خود خصوصا پسر بزرگ خود انجام مى‌داد.

از امام صادق عليه السّلام روايت شده است كه فرمود:

[١] . قصص/ ٥.

[٢] . كافى ١/ ٣٦٠.

[٣] . اثبات الوصيه/ ١٥٥.