پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٩٣ - ٤ افراد گروه صالح

باشد، خداوند متعال با هر قدمى كه برمى‌دارد براى او حسنه‌اى مى‌نويسد، گناهى از او محو نموده و درجه‌اى را براى او بالا مى‌برد، و چون درب خانه برادر مؤمنش را بزند خداوند درهاى آسمان را بر او مى‌گشايد، و هنگامى كه با يكديگر ملاقات نموده، دست داده و يكديگر را در آغوش بگيرند، خداوند متعال به آن‌ها نظر مى‌نمايد و سپس به ملائكه به‌واسطه اين دو نفر مباهات مى‌كند و مى‌گويد: به اين دو بنده من نگاه كنيد كه با يكديگر رفت‌وآمد كرده و براى رضاى من به يكديگر محبّت مى‌نمايند، پس بر من است كه پس از اين آنان را با آتش عذاب نكنم، و هنگامى كه آن شخص از نزد برادر مؤمن خود بازمى‌گردد، به تعداد نفس‌ها و گام‌ها و سخنانى كه گفته است ملائكه خداوند او را مشايعت مى‌نمايند، و او را تا همان ساعت از فرداى آن‌روز از بلاهاى دنيا و آخرت حفظ مى‌نمايند. پس اگر چنين شخصى در طول اين مدّت از دنيا برود، از حساب و كتاب الهى معاف مى‌شود، و آن مؤمنى كه اين شخص به ديدار او رفته است، اگر او نيز عارف به حقّ او باشد به اندازه‌اى كه اين شخص اجر و ثواب مى‌برد، او نيز داراى اجر و ثواب خواهد شد[١].

امام باقر عليه السّلام از همه كارهايى كه منجرّ به ناراحتى، دورى و جدايى مى‌شود همچون غيبت، بهتان، تحقير، عيبجويى، نهادن القاب زشت بر يكديگر، دشنام و دست‌درازى به اموال و آبروى مردم و ... نهى فرموده و افراد را از ارتكاب آن برحذر مى‌داشته‌اند.

امام باقر عليه السّلام همچنين همگان را به اصلاح بين مؤمنين و تشويق مؤمنين بر انس و الفت با يكديگر فرا مى‌خوانده‌اند. آن حضرت فرموده‌اند:

[١] . كافى ٢/ ١٨٣، ١٨٤.