پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٧٧ - ٢ انتشار مفاهيم صحيح سياسى

در همين راستا بود كه امام باقر عليه السّلام در گرداب رويدادهاى كوبنده و خردكننده و آشفته‌بازار ديگرگونه جلوه دادن حقايق، مفهوم حقيقى تشيّع را آشكار نمودند تا اين‌كه حاكمان اموى دستاويزى براى زشت جلوه دادن آوازه ياران اهل بيت در محافل مختلف نيابند و نتوانند از بعضى آثار منفى وسيله‌اى براى ضربه زدن به مفاهيم والاى «ولاء» و «تولّى» كه از اركان تشيّع است بيابند، آن حضرت فرموده‌اند:

«فو اللّه ما شيعتنا الّا من اتقى اللّه و أطاعه، و ما كانوا يعرفون الّا بالتواضع، و التخشع، و الامانة، و كثرة ذكر اللّه، و الصوم، و الصلاة، و البر بالوالدين، و التعاهد للجيران من الفقراء و أهل المسكنة، و الغارمين، و الأيتام، و صدق الحديث و تلاوة القرآن، و كفّ الألسن عن الناس الّا من خير، و كانوا امناء عشائرهم في الأشياء»؛

به خدا سوگند كه از شيعيان ما نيست مگر كسى كه پرهيزگارى پيشه كرده و خداوند متعال را اطاعت نمايد. آنان جز به تواضع، خشوع، امانت‌دارى، بسيارى ياد خدا و نماز و روزه، نيكويى به پدر و مادر، احساس وظيفه نسبت به همسايگان فقير و ساير فقيران، بدهكاران و يتيمان، راستگويى، تلاوت قرآن و بازداشتن زبان از مردم جز به سخن نيكو، شناخته نمى‌شوند. آنان در ميان قبايل و عشاير خود امين مردم به‌شمار مى‌آيند[١].

و اين‌كه تشيّع صرف يك ادّعا نبوده، بلكه عبارت از فعاليت عملى و محسوس در جهان خارج است و انسان شيعى نمودار ديندارى، اخلاص و فرمانبردارى از خداوند متعال است.

[١] . كافى ٧٤/ ٢.