پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١١٠ - عمر بن عبد العزيز

ياد مرگ جبروت و خودپسندى او را آن‌چنان شكست كه زمانى كوتاه نگذشت كه از غصّه دق كرد و مرد[١].

خلافت سليمان بن عبد الملك دو سال و پنج ماه و پنج روز بود. وى در روز جمعه، بيستم صفر سال ٩٩ هجرى دار فانى را وداع گفت‌[٢].

عمر بن عبد العزيز

پس از سليمان بن عبد الملك، حكومت اموى به سفارش خود او به عمر بن عبد العزيز رسيد. عمر بن عبد العزيز در روز جمعه بيستم صفر سال ٩٩ هجرى به خلافت رسيد[٣]. مردم در دوران كوتاه خلافت او كمى روى امنيّت و رفاه را به صورت نسبى مشاهده كردند. عمر بن عبد العزيز اندكى از ظلم و ستم و طغيان بنى مروان را از مردم زدود. وى مرد پخته و كارآزموده‌اى بود كه تجربه خلفاى پيشين او را ساخته بود. وى با مردم با سياستى رفتار كرد كه پيش از او سابقه نداشته است.

شخصيّت و حكومت عمر بن عبد العزيز داراى ويژگى‌هاى متعدّدى بود كه وى را از ساير حاكمان اموى ممتاز مى‌كرد و ما اكنون خلاصه‌اى از اين ويژگى‌ها را در ذيل مى‌آوريم:

١. جلوگيرى از سبّ و لعن امام على عليه السّلام: حكومت اموى از بدو تأسيس خود به شكل جدّى بناى دشنام‌گويى به امام امير المؤمنين عليه السّلام و پايين آوردن مقام آن‌

[١] . مروج الذّهب ٣/ ١١٣.

[٢] . تاريخ ابن اثير ٤/ ١٥١.

[٣] . نهاية الارب ٢١/ ٣٥٥.