پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٥ - دانش امام جواد عليه السلام

أَرْبَعِينَ سَنَةً؛[١] تا به كمال خود برسد و به چهل سال برسد».

بنابراين منصب پيامبرى [و امامت‌] به خردسال و به انسان چهل ساله مى‌رسد و هيچ منعى در آن نيست».[٢]

٣. نيز راوى مى‌گويد: «به ابو جعفر عليه السّلام گفتم: سرور من، مردم خردسالى [و امامت‌] تو را نپذيرفته، آن را برنمى‌تابند.

امام جواد عليه السّلام فرمود: خداوند- عز و جل- به پيامبر خود فرمود: قُلْ هذِهِ سَبِيلِي أَدْعُوا إِلَى اللَّهِ عَلى‌ بَصِيرَةٍ أَنَا وَ مَنِ اتَّبَعَنِي؛[٣] بگو: اين است راه من، كه من و هر كس پيروى‌ام كرد با بينايى به سوى خدا دعوت مى‌كنيم». [حال بگو:] چه چيزى از اين گفته خداوند را نمى‌پذيرند؟ به خدا سوگند، تنها على عليه السّلام از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله پيروى كرد. او در آن هنگام نه ساله بود، من نيز نه سال هستم».

دانش امام جواد عليه السّلام‌

كسى شايستگى احراز منصب امامت را دارد كه در عصر خود، عالمترين فرد و بر شئون شريعت و احكام دين آگاهترين و در احاطه بر امور سياسى و مديريت و ديگر نيازهاى اجتماعى، سياسى و دينى مردم سرآمدترين باشد.

امام جواد عليه السّلام همانند پدران ارجمند خويش، در اين عرصه يگانه روزگار خود بود. وى در خردسالى با قدرت تمام وارد ميدان دانش‌هاى گوناگون شد و توانمندى خارق العاده خود را به چشم همگان نشاند. او پيچيده‌ترين پرسش‌هاى شرعى و علمى فقيهان و عالمان را با دقت فراوان پاسخ داد و بدين ترتيب احاطه همه جانبه علمى خود را آشكار كرد. نتيجه مباحثات علمى و

[١] . احقاف/ ١٥.

[٢] . كافى ١/ ٣١٥.

[٣] . يوسف/ ١٠٨.