پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٧١ - بخش سوم امام جواد عليه السلام در كنار پدر

بخش سوم امام جواد عليه السّلام در كنار پدر

حكومت بنى عباس در آغاز كار خود، ابتدا تنها به نام و براى علويان تبليغ مى‌كرد، سپس به سوى اهل بيت عليهم السّلام فراخواند و پس از آن به «الرضا من ال محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلم؛ فرد مورد رضايت از خاندان محمد» دعوت كرد و به همين جهت و به جهت اين‌كه عباسيان با خاندان رسالت پيوند خويشاوندى دارند، حكومت آنان پاگرفت. در واقع بنى عباس با ابراز خويشاوندى با پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلم به حكومت رسيده، بر امت سلامى چيره و حاكم شدند.

طبيعى است كه خطر بزرگ و اصلى كه عباسيان و خلافت آنان را تهديد مى‌كرد وجود عموزادگان علوى آنان بود، زيرا حجت و برهانى قويتر داشتند و از نظر خويشاوندى و پيوند، به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلم نزديكتر بودند. در ميان علويان، كسانى بودند كه شايستگى حكومت را داشتند و از ملاك‌هاى لازم براى خلافت، مانند: دانش، خرد، حكمت و دورانديشى و آينده‌نگرى در عرصه دين و سياست برخوردار بودند. افزون بر آنچه برشمرده شد، احترام و تكريمى بود كه مردم نه به دليل ترس و مصلحت‌انديشى كه با جان و دل و از سر محبت نثار علويان مى‌كردند.

از ديگر سو بزرگان و قهرمانان اسلام از خاندان ابو طالب بودند و ابو طالب مربى و سرپرست پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلم و فرزندش على عليه السّلام وصى و حامى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلم بود و