پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٦ - بخش دوم تأثيرپذيرى از شخصيت امام جواد عليه السلام

دشمنى او نهد.

هرگاه غنايم شكوه، والايى‌ها و افتخارات تقسيم شوند [بى‌ترديد] برترين‌ها از آن اوست و چون مركب مهترى زين شود، راهوارترين و چابكترين آن‌ها براى اوست.

در بخشش و دهش از باران رحمت پيشى مى‌گيرد، در مددرسانى با شير [مردان‌] همپا مى‌شود، و چون در رفتن [بر كسى‌] پيشى گيرد، بزرگوارانه و [آن گونه كه خشنودى را فراهم آورد] پيشى مى‌گيرد.

چون پدران و فرزندان گرامى او را- كه درود بر آنان باد- برشمرند، [بى ترديد] در توصيف آنان درج گهرهاى يكتا به انتظام درآيد و چون در صدد بيان خصوصيات آنان برآيند، همه نيكى‌ها و والايى‌ها را گرد مى‌آورد. تمام ارجمندى‌ها و افتخارات در او جمع است و پيش از او در پدرانش جمع بود و پس از او در فرزندانش جمع شده و خواهد شد. حال چه كسى پدرى چون پدر او و جدى همانند جد او دارد؟

او در بزرگى آنان شريك است و آنان نيز در بزرگوارى او شريكند. همان گونه كه آنان دست تهى مستمندان و از كارافتادگان را از دهش خود پر مى‌كردند او نيز چنان مى‌كرد.

به وسيله آنان راه‌هاى هدايت آشكار شده و هم به سبب آنان است كه [انسان‌] از گمراهى ايمن مى‌شود. با دوستى آنان در روز واپسين اميد رستگارى و رهايى مى‌رود. آنان اهل نيكى و دهش و بخشش هستند.

تمام مدايح و ستايش‌ها در برابر عظمت آنان ناچيز است و مكارم اخلاق از اخلاق والاى آنان برگرفته شده است.

همه صفات نيكو در گوهرهاى پاك و تبار گرامى آنان پديد آمده است.