پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٢ - الف) سخن گفتن نوزاد

الف) سخن گفتن نوزاد

بنا به گواهى تاريخ‌نگاران، هنگامى كه امام جواد عليه السّلام چشم به جهان گشود، شهادتين را بر زبان آورد و در سومين روز تولد خود، خداى متعال را ستود و بر پيامبر گرامى اسلام و امامان هدايتگر درود فرستاد.

از حكيمه دختر موسى بن جعفر عليه السّلام نقل شده است كه گفت: «زمانى كه مادر ابو جعفر جواد عليه السّلام به او باردار شد، به او (امام رضا) عليه السّلام نوشتم: كنيز تو «سبيكه» باردار شده است.

امام رضا عليه السّلام در پاسخ نامه من نوشت: او در فلان وقت و روز و ماه، باردار شده است. پس هرگاه فرزند خود را به دنيا آورد تا هفت روز در كنار او بمان.

چون سبيكه فارغ شد و كودك به دنيا آمد، زبان گشوده، گفت: «أشهد أن لا إله إلا الله، أن محمدا رسول اللّه».

در روز سوم نوررسيده امام عليه السّلام عطسه كرد و گفت: «الحمد لله، و صلى الله على محمد و على الأئمة الراشدين»؛

ستايش مختص خداوند است و درود خداوند بر محمد و بر امامان راه‌يافته باد.[١]

نيز گفته است: «چون زمان وضع حمل «خيزران» مادر ابو جعفر عليه السّلام فرا رسيد امام رضا عليه السّلام مرا خوانده، فرمود: اى حكيمه، هنگام وضع حمل خيزران در كنار او بمان و با او و قابله به يك اتاق برويد.

آن‌گاه امام عليه السّلام چراغى در اتاق قرار داد و درب اتاق را بر ما بست. درد زايمان، خيزران را دربر گرفت و تشتى براى وضع حمل پيش روى او بود. در

[١] . مستدرك العوالم ٢٣/ ١٥١- ١٥٢.