پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٢٦ - ٧ در آستان مواعظ امام جواد عليه السلام

من الله حتى ينقطع الشكر من العباد؟»[١]

خداى منزه است. هيچ مى‌دانى كه دهش‌هاى فراوان خدا زمانى قطع مى‌شود كه بندگان [اش‌] دست از شكر [نعمت‌هاى الهى‌] كردن بردارند؟

١٠. نيز فرموده است: «إظهار الشي‌ء قبل أن يستحكم مفسدة له»؛[٢]

آشكار كردن چيزى (كارى) پيش از استوارى‌اش مايه تباهى آن است.

١١. همچنين مى‌فرمايد: «المؤمن يحتاج إلى توفيق من الله، و واعظ من نفسه، و قبول ممن ينصحه»؛[٣]

مؤمن به سه چيز نيازمند است: توفيقى كه از سوى خدا رسد، پنددهنده درونى و نصيحت‌پذيرى از كسى كه او را نصيحت كند.

١٢. شيخ مفيد با اسناد خود از على بن مهزيار، از بكر بن صالح نقل مى‌كند كه گفت: داماد من به ابو جعفر ثانى عليه السّلام نوشت: پدرم ناصبى و بدانديش است و از او سختى فراوان ديده‌ام. فدايت شوم، خوب است دعايى براى من فرمايى.

به نظر مبارك سرورم با او در اين‌باره بى‌پرده سخن گويم يا از در مدارا درآيم؟

امام عليه السّلام در پاسخ نوشت: «قد فهمت كتابك و ما ذكرت من أمر أبيك، و لست أدع الدعاء لك إن شاء الله، و المداراة خير لك من المكاشفة، و مع العسر يسر، فاصبر فإن العاقبة للمتقين. ثبتك الله على ولاية من تولّيت، نحن و أنتم في وديعة الله الذي لا تضيع ودائعه»؛

[محتواى‌] نامه‌ات و آنچه درباره پدرت نوشته‌اى دريافتم. [بدان‌كه‌] دعا كردن براى تو را وانمى‌نهم، ان شاء الله [و آگاه باش كه‌] مدارا براى تو بهتر از بى‌پرده سخن گفتن است و با دشوارى آسانى است. پس بردبارى كن كه فرجام نيك از آن پرهيزگاران است. خداى- جل و

[١] . همان‌جا.

[٢] . همان/ ٣٣٥.

[٣] . همان/ ٣٣٦.