پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٢٤ - ٧ در آستان مواعظ امام جواد عليه السلام

جزعه على صبره حبط أجره و نعوذ بالله من ذلك»؛[١]

جان‌ها و اموال ما از مواهب و دهش‌هاى گواراى الهى و امانت او [در دست ما] ست كه [ما را با] بخشى از آن‌ها در شادمانى‌ها بهره‌مند مى‌كند و آنچه از آن [اموال و جان‌] ها ستانده [و ربوده‌] شود اجر و پاداشى دارد. بنابراين هركسى [در مصيبت‌ها] بيتابى‌اش بر صبورى‌اش چيرگى يابد، پاداش خود را بر باد داده است و از چنين امرى به خدا پناه مى‌بريم.

٤. نيز فرموده است: «من شهد أمرا فكرهه كان كمن غاب عنه، و من غاب عن أمر فرضيه كان كمن شهده»؛[٢]

هركس شاهد امرى (كارى پسنديده يا ناپسند) باشد و آن را ناخوش دارد، چنان است كه از آن دورى جسته است و هركسى امرى را نبيند، اما از آن خشنود باشد، چنان است كه آن را ديده [و در آن شريك‌] باشد.

٥. همچنين فرمود: «من أصغى إلى ناطق فقد عبده، فإن كان الناطق عن الله فقد عبد الله، و إن كان الناطق ينطق عن لسان إبليس فقد عبد إبليس»؛[٣]

هركس به سخن گوينده‌اى گوش فرا دهد، سر به بندگى او نهاده است. حال اگر گوينده سخن خدا را بازگويد، شنونده بندگى خدا كرده و اگر گوينده، سخنان شيطان [پسندانه‌] بر زبان آورد، شنونده، شيطان را بندگى كرده است.

٦. در روزى كه ابو جعفر عليه السّلام با ام الفضل دختر مأمون ازدواج كرد، ابو هاشم جعفرى به حضرتش گفت: بركت اين روز بس فراوان و بزرگ است!

امام عليه السّلام فرمود: اى ابو هاشم، بركات خدا در اين روز براى ما بزرگ و فراوان گرديد؟!

گفتم: آرى، سرورم. درباره اين روز چه بگويم؟

[١] . همان‌جا.

[٢] . همان/ ٣٣٦.

[٣] . همان‌جا.