پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٠٦ - ماهيت حكومت مأمون

الَّذِينَ يَلُونَكُمْ مِنَ الْكُفَّارِ وَ لْيَجِدُوا فِيكُمْ غِلْظَةً وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ؛[١] با كافرانى كه مجاور شما هستند، كارزار كنيد، و آنان بايد در شما خشونت بيابند».

آن‌گاه درباره كافرانى كه خطر بيشترى متوجه اسلام مى‌كنند و به من نزديكترند، به كندوكاو پرداختم و كسى را همانند تو براى اسلام خطرآفرين نديدم، زيرا كافران، كفر خدا را آشكار كرده‌اند و مردم آنان را شناخته، متوجه خطرى كه از سوى آنان برخيزد بوده و از آنان برحذر هستند. [اما] تو با [تظاهر به‌] اسلام و پنهان داشتن كفر خود، مسلمانان را فريفته‌اى به [محض‌] گمان [بد]، مردم را مى‌كشى، با تهمت كيفر مى‌كنى، مال [مردم‌] را به ناحق ستانده و در غير محل آن هزينه مى‌نمايى، شراب حرام شده را آشكارا مى‌نوشى، مال خدا را صرف بازيگران و آوازه‌خوانان مى‌نمايى و مسلمانان را از آن محروم مى‌دارى، با [دستاويز قرار دادن‌] اسلام، مردمان را مى‌فريبى، گستره اسلامى را در اختيار گرفته‌اى كه گويى مسلمانان در اختيار گرفته‌اند و به نفع مشركان داورى مى‌كنى و در اين كار چونان معاند و ضد، به مخالفت خدا و رسول او مى‌پردازى.

حال اگر روزگار با من يار شود و خداوند با ياران حق [پرست‌] بر تو يارى‌ام دهد، آن‌سان كه حضرتش را از من خشنود سازد، جانم را در راه جهاد با تو ارزانى مى‌دارم و اگر تو را مهلت دهد تا در سراى ديگر آن‌چنان‌كه سزاوار آنى، جزا دهد يا روزگار پيش از تو مرا بگيرد، آنچه را كه خداى- عز و جل- از نيت من دانسته و شناخته و من در آن راه كوشيده‌ام مرا بسنده است. و السلام».[٢]

[١] . توبه/ ١٢٣.

[٢] . نظرية الإمامة/ ٣٨١( به نقل از: الحياة السياسية للامام الرضا عليه السّلام/ ٤٦٥).