پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٥٩ - دختر مأمون در كابين امام جواد عليه السلام

فروع آن براى ما بازگويى تا حكم آن را بدانيم و بهره‌مند شويم.

ابو جعفر عليه السّلام فرمود: هرگاه محرم در غير حرم، پرنده‌اى بزرگ (بالغ) بكشد، يك گوسفند و اگر در حرم باشد دو گوسفند قربانى كند. اگر جوجه پرنده را در غير حرم بكشد، برّه‌اى كه از شير گرفته شده باشد و اگر در حرم بكشد بره‌اى قربانى كند و قيمت جوجه پرنده بر عهده اوست. اگر صيد حيوان وحشى باشد، مانند الاغ وحشى، يك گاو، اگر صيد، شترمرغ باشد يك شتر و اگر صيد، آهو باشد يك گوسفند قربانى كند. هرگاه در حرم يكى از موارد ياد شده را صيد كند، كفاره او دو برابر مى‌شود و بايد آن را به كعبه (مكه) برساند.

هرگاه محرم حيوانى را بكشد كه بايد «هدى» (گوسفندى كه به مكه مى‌برند) بدهد و در احرام حج باشد، بايد آن را در منى و اگر در احرام عمره باشد در مكه سر ببرد. كفاره عالم و جاهل در مورد صيد يكسان است. در مورد كسى كه در كشتن تعمد داشته مرتكب گناه نيز شده، اما در مورد كشتن به خطا گناهى بر محرم نيست. كفاره انسان آزاد بر خود او و كفاره بنده بر عهده مولاى اوست و اگر كودك حيوانى را بكشد كفاره ندارد و كفاره او بر بزرگ (ولى) او واجب است. اگر محرم از كشتن حيوانى در حال احرام پشيمان شده باشد، در آخرت كيفر ندارد، اما آن‌كه پشيمان نباشد در آخرت كيفر خواهد شد.

مأمون گفت: احسنت اى ابو جعفر، خدا براى تو خوش خواهد و بر تو نيكى فرستد! به جاست همان‌طور كه يحيى از تو مسأله‌اى پرسيد، تو نيز از او سؤال كنى.

ابو جعفر عليه السّلام به يحيى گفت: سؤال كنم؟

يحيى گفت: فدايت شوم، اختيار با شماست و اگر توانستم، پاسخ مى‌دهم و در غير اين صورت بر دانشم افزوده مى‌شود.