پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٣٥ - ٧ در آستان مواعظ امام جواد عليه السلام

موافقته و قلة مخالفته، و من شكره معرفته إحسان من أحسن اليه، و من تواضعه معرفته بقدره، و من سلامته قلة حفظه لعيوب غيره و عنايته بصلاح عيوبه»؛

از كمال‌يافتگى و جوانمردى انسان همين‌بس، آن‌سان كه خود نمى‌پسندد با ديگران برخورد نكند، در حسن خلق او همين‌بس كه آزارش را [از ديگران‌] بازدارد، در سخاوت او همين‌بس كه به حق‌داران نيكى كند.

در كرم او همين‌بس كه آنان را بر خود مقدم دارد، در صبورى او همين‌بس كه [از گرفتارى‌ها و بلاها] كم شكايت كند، در خردمندى او همين بس كه [به هنگام داورى‌] ميان خود و ديگران انصاف ورزد، از انصاف او همين بس كه چون حق براى او آشكار شود بدان تن دهد. از خيرخواهى او همين‌بس كه آنچه براى خويش نمى‌پسندند، ديگران را از آن بازدارد، در حفظ [حق‌] مجاورت [و همنشينى‌] با تو همين‌بس كه با دانستن عيب‌هاى تو، در جمع دشمنانت نكوهشت نكند و در رفق و نرمخويى او همين‌بس كه در حضور كسى كه نمى‌پسندى، از سرزنش كردنت پرهيز كند، در حسن مصاحبت او همين‌بس كه بسيار با تو موافقت و كم مخالفت نمايد، در شكرگزارى و قدرشناسى او همين‌بس كه نيكى را از احسان كننده قدر بداند، در فروتنى او همين‌بس كه جايگاه و قدر خود را بداند و در سلامت [انديشه و ايمان‌] او همين‌بس كه عيب ديگران را كمتر حفظ كند (در ياد نگاه دارد) و به اصلاح عيب‌هاى خود بپردازد.

٥٨. «العامل بالظلم و المعين له و الراضي شركاء»؛[١]

ستمگر و آن‌كس كه او را يارى دهد و آن‌كس كه به ستمگرى راضى باشد، [در كيفر] شريك يكديگرند.

٥٩. «يوم العدل على الظالم أشد من يوم الجور على المظلوم»؛

[١] . كشف الغمه ٢/ ٣٤٨.