پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٠٣ - ٢ جامعه اسلامى و امامت زودهنگام در مدرسه اهل بيت عليهم السلام

مسلمانان از سوى خدا انتخاب و منصوب مى‌شوند.

مورخان همصدا و بدون اختلاف‌نظر، آورده‌اند كه هنگام وفات امام رضا عليه السّلام فرزند و جانشين او امام جواد عليه السّلام نه ساله بود و در همين سن امامت پس از پدر خويش را برعهده گرفت.

چنين پديده‌اى در ميان امامان معصوم عليهم السّلام بى‌سابقه و در نوع خود اولين مورد به شمار مى‌رفت. اگر اين پديده را براساس معيارهاى الهى و واقعيت تاريخى بكاويم، بى‌ترديد آن را براى پذيرش حقانيت مدرسه امام جواد عليه السّلام و خط اهل بيت عليهم السّلام كه امام جواد عليه السّلام تبلور آن بود بسنده خواهيم ديد و تنها فرضى كه براى اين پديده مى‌توان تصور كرد اين است كه امامت كودك خردسالى كه در عمل، رهبرى و هدايت شيعيان را در تمام عرصه‌هاى روحى، معنوى، فكرى، دينى، فقهى و ... بر عهده گرفته و از تمام اين صحنه‌ها سرافراز و پيروز برآمده، نشانه الهى بودن امامت اوست و هيچ ترديدى در آن وجود ندارد.

فرض‌هاى ديگرى نيز وجود دارند كه از مقبوليت برخوردار نيستند. اين فرض‌ها را به شرح زير برمى‌شمريم:

يكم: شيعيانى كه امامت امام جواد عليه السّلام را پذيرفته بودند هنوز نمى‌دانستند كه اين مدعى امامت، خردسال است!

اين فرض از آن‌رو مردود است كه رهبران معصوم، حاجب، نگهبان و تشكيلات سلطنتى نداشتند تا مردم از ديدن آنان محروم و ممنوع باشند و از ديگر سو، دعوتى چون دعوت‌هاى صوفيه و دعوت‌هاى باطنى فاطمى نداشتند كه داعيه را از ديد مردم پنهان مى‌دارند. امام جواد عليه السّلام همانند پدران معصوم خود در دسترس شيعيان بود و آنان در هر طبقه اجتماعى قرار داشتند