پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٥٧ - دختر مأمون در كابين امام جواد عليه السلام

يحيى پى‌بردند. مأمون به سخن درآمد و گفت: خداى را بر اين نعمت و درستى نظر، سپاس مى‌گويم. آن‌گاه به افراد خاندان خود روكرد و گفت: حال آنچه را كه نمى‌پذيرفتيد روشن شد.

سپس رو به ابو جعفر عليه السّلام كرد و گفت: خطبه [عقد] را مى‌خوانى؟

ابو جعفر عليه السّلام فرمود: آرى اى امير المؤمنين.

مأمون گفت: فدايت گردم، خطبه [عقد] را براى خويش بخوان كه تو را براى خود برگزيده و عليرغم آنان (مخالفان) ام الفضل را به همسرى تو درآوردم.

ابو جعفر عليه السّلام خطبه را اين‌گونه ايراد نمود:

«الحمد لله إقرارا بنعمته، و لا إله إلا الله إخلاصا لوحدانيته، و صلى الله على محمد سيد بريّته و الأصفياء في عترته. اما بعد، فقد كان من فضل الله على الأنام، أن أغناهم بالحلال عن الحرام، فقال سبحانه: وَ أَنْكِحُوا الْأَيامى‌ مِنْكُمْ وَ الصَّالِحِينَ مِنْ عِبادِكُمْ وَ إِمائِكُمْ إِنْ يَكُونُوا فُقَراءَ يُغْنِهِمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ.[١]

ثم ان محمد بن على بن موسى يخطب ام الفضل بنت عبد الله المأمون، و قد بذل لها من الصداق مهر جدّته فاطمة بنت محمد صلّى اللّه عليه و آله و هو خمسمائة درهم جيادا، فهل زوّجته يا أمير المؤمنين بها على هذا الصداق المذكور؟»

سپاس خداى را [چنان سپاسى كه‌] اقرار به نعمت اوست و خدايى جز او نيست [كه اين توحيد] بى‌شائبه، به وحدانيت خواندن اوست و درود خدا بر محمد سرور خلقش و برگزيدگان از خاندان پاك او باد.

[١] . نور/ ٣٢.