پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٥ - بخش دوم تأثيرپذيرى از شخصيت امام جواد عليه السلام

آن‌گاه به منقبتى از امام جواد عليه السّلام اشاره كرد كه مأمون با ديدن آن، به فضل و والايى او اعتراف كرد.[١]

٧. يكى ديگر از كسانى كه درباره امام جواد عليه السّلام سخن گفته‌اند «على بن عيسى اربلى» (م ٦٩٣ ق.) است.

او تمام ايمان و محبت خود را نسبت به امام جواد عليه السّلام در قالب واژگان ريخته، چنين گفته است: [امام‌] جواد عليه السّلام در هر حال جواد (بخشنده) است و مصداق تعريف لغوى است كه «جواد از جوده (نيكى) است». با پاكى عنصر و پاكيزگى مولد، سرآمد همگان شد. ستيغ بزرگى را درنورديد؛ مرتبه‌اى كه هيچ كس بدان دست نيافته و نخواهد يافت.

شكوه و سرفرازى‌اش در مرتبه‌اى والا قرار دارد و جايگاه بلندش فراتر از ستارگان است. منصب [امامت‌] او شرافتى فراتر از ديگر منصب‌ها دارد. هرگاه تازه‌رسيدگان كه [دود] آتشى ببينند مى‌گويند: اى كاش آتش [مطبخ‌] او باشد نه آتش « [بنى‌] غالب.

سرفرازانه به والايى دست مى‌يابد، شب و روز عرصه شرافت و افتخار را درمى‌نوردد و در سرورى و مهترى كسى بدو نرسد [آن‌چنان كه مهترى‌اش در باور نگنجد]. او بر تارك اختران و آسمان بلندى يافته و از هر پستى دور و به هر فضيلت و والايى نزديك است.

مكارم و والايى‌ها از وجودش عطرآگين مى‌شوند، بزرگوارى از او مى‌تراود و اخبار بخشندگى او، فرزندان و نياكانش روايت مى‌شوند. پس خوشا به حال كسى كه در دوستى او بكوشد و بدا بر احوال آن‌كه دل در گرو

[١] . ر. ك: مطالب السؤول/ ٢٣٩ و الفصول المهمه/ ٢٥٢.