پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٢٥ - علم حديث

شيوه را در پيش گرفتند. اين مفسران بى‌توجه به روايات نقل شده از امامان معصوم عليهم السّلام در مورد تفسير قرآن كريم، براساس استحسانات عقلى قرآن را تفسير مى‌كردند».[١]

شايان توجه است كه نخستين مدرسه تفسير قرآن با استناد به روايت در عهد امير المؤمنين عليه السّلام تأسيس شد و حضرتش نخستين مفسر قرآن كريم بود.

«عبد الله بن عباس» و ديگر بزرگان صحابه تفسير قرآن را از وى فرا مى‌گرفتند.

امامان معصوم عليهم السّلام نيز نسبت به تفسير توجه فراوانى مبذول داشته و تفسير قرآن كريم، اسباب نزول آيات و فضيلت قرائت قرآن، محور غالب جلسه‌هاى آنان بود.

علم حديث‌

منظور از حديث، قول، فعل و تقريرى است كه از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله يا يكى از امامان و جانشينان آن حضرت نقل شده باشد و «سنت» خوانده مى‌شود.

شيعيان در نگارش و تدوين حديث از ديگران پيشى گرفتند. امامان اهل بيت عليهم السّلام نيز ياران خود را به تدوين حديث تشويق و ترغيب مى‌كردند.

«ابو بصير» مى‌گويد: «به حضور امام صادق عليه السّلام رسيدم. امام عليه السّلام به من فرمود:

چه چيزى شما را از نوشتن [نصوص و احاديث‌] باز مى‌دارد؟ تا ننويسيد نمى‌توانيد [چيزى را] حفظ كنيد. جماعتى از مردم بصره از نزد وى [دانش اندوختند و] رفتند. آنان هرچه را مى‌پرسيدند مى‌نوشتند.

در پى رهنمودهاى امامان عليهم السّلام در مورد گردآورى احاديث و روايات،

[١] . همان‌جا.