پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٧٥ - اوضاع سياسى اين برهه تاريخى

خوان، نوازنده دف يا نى‌نواز است. به خدا سوگند، اگر بنى اميه كه در گذشته نه چندان دور آنان را كشتيد زنده شوند و به آنان گفته شود: هر ننگى را كه بدان دسترسى داريد انجام دهيد و از آن عار نداشته باشيد، به يقين بيش از آنچه بدان دست آلوده و آن را شعار، روش و تن‌پوش خود كرده‌ايد، نخواهند كرد.

يكايك شما هرگاه گرسنه شود، بيتابى مى‌كرده و چون خير بدو رو كند از [آن‌] منع مى‌كند. از هيچ كار ناپسندى ننگ نداريد و اگر از چنان كارهايى خوددارى كنيد از سر ترس است. كسى كه شب را در حال سوارى دادن (...) سپرى كند و صبحگاهان از چنان گناهى راضى و خشنود باشد، آن‌سان كه گويى فضيلتى كسب كرده، چگونه از ارتكاب پليدى‌ها ننگ داشته باشد؟ [و شما همان‌هاييد]. تلاش و هدف شما پركردن شكم و پرداختن به خواسته شرمگاه است و اگر براى رسيدن به شهوت‌هاى خود هزار پيامبر خدا يا هزار فرشته مقرب بكشيد، باكى نداريد. محبوبترين مردم نزد شما كسى است كه گناهان شما را در نظرتان زيبا جلوه دهد و در كار زشتى كه مستى زداينده [و توجيه‌كننده‌] آن است، يارى‌تان دهد، محبوبترين مردم نزد شماست ...».[١]

اوضاع سياسى اين برهه تاريخى‌

چنانچه به چندگانگى نقش، فعاليت و مأموريت‌هايى كه امامان معصوم به انجام آن همت گمارده‌اند و نيز وحدت هدف، انگيزه و مقصد آنان بنگريم، در خواهيم يافت كه هيچ يك از آن بزرگان، نقشى جداى از نقش امام پيشين يا امامى كه پس از او خواهد آمد، ندارد. وانگهى براى شناخت و فهم نقش امام‌

[١] . همان/ ٤٦٣- ٤٦٤.