پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٧٥ - على بن اسباط

صفوان بن يحيى به سال ٢٢٠ ق. رخ در نقاب خاك كشيد.[١]

امام جواد عليه السّلام براى صفوان طلب مغفرت كرد و گواهى داد كه او از حزب (جماعت) پدران ارجمندش- كه حزب رستگار خداست- بوده است.

عبد الله بن الصلت‌

او ابو طالب، عبد الله بن الصلت قمى، مولاى بنى تيم اللات ابن تغلبه بود.

حمدان بن احمد النهدى گفت: «ابو طالب قمى ما را گفت: به ابو جعفر فرزند رضا نوشتم و از او خواستم اجازه دهد تا بر ابو الحسن (پدر امام جواد «ع») مرثيه بخوانم، در پاسخ نامه‌ام نوشت: بر من و بر پدرم مرثيه بخوان و مويه كن.[٢]

على بن اسباط

وى على بن اسباط بن سالم كندى كوفى [معروف به‌] «بياع الزطى» بود.

كشى مى‌نويسد: او (على بن اسباط) فطحى مذهب بود و على بن مهزيار در رساله‌اى [كه در رد افكار او نوشت،] او را نقض كرد.

نجاشى مى‌نويسد: او فطحى مذهب بود. ميان وى و على بن مهزيار درباره مذهب او نامه‌هايى نوشته شد كه آن دو در نهايت به ابو جعفر ثانى عليه السّلام رجوع كردند و [پس از روشن شدن حقيقت براى على بن اسباط] او از اعتقاد خويش دست برداشت. پيش از آن [كه از اعتقاد خويش دست بردارد] از امام رضا عليه السّلام روايت مى‌كرد. وى ثقه و موثقترين و راست‌گفتارترين مردم بود. من روايت او را درست دانسته، بر آن اعتماد دارم. يكى از اصول چهارصدگانه و

[١] . رجال نجاشى/ ١٤٩؛ نك: شيخ طوسى، الغيبه/ ٢١٦ و رجال كشى/ ٥٠٢- ٥٠٣.

[٢] . همان/ ٢٧٥.