پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٢٢ - ١٠ نيايش براى طلب حاجت

خبير بصير»؛

به نام خداى بخشايشگر مهربان. بار خداوندا، شايسته است آن‌كه به دعا فرمانش داده‌اى، تو را بخواند و آن‌كه وعده اجابتش داده‌اى به تو اميد بندد.

و من- اى پروردگارا- حاجتى دارم كه در برآورده ساختن آن ناتوان مانده‌ام، و در [تحمل‌] آن طاقتم طاق شده، و در رسيدن به آن توانم به ضعف و سستى گراييده، و نفس فرمان‌دهنده به بدى‌ها و دشمن فريبكارى كه گرفتارش هستم، مرا مى‌فريبند كه به درمانده و ضعيفى همچون خود روى [نياز] برم، اما- خداوندا- رحمتت به فرياد مى‌رسيد، و مهربانى‌ات، ناگهان توفيق را همراه من، و به عنايت خويش خردم را به من بازگرداندى، و به تفضلت، راهم را به من نمودى، و با اميدوارى‌ام به خودت دل مرا زندگى بخشيدى، و نيرنگ دشمنم را [كه خردم را اسير كرده بود] از خردم زدودى، و با [واداشتنم به‌] انديشيدن فكر مرا تصحيح نمودى، و با اميدوارى [ام‌] به كمك حضرتت سينه‌ام را گشادگى عطا فرمودى، و رسيدن به آنچه بدان اميد داشتم براى من رقم زدى. پس- بار خدايا- در محضرت ايستاده، از تو خواهنده‌ام، و به درگاه تو تضرع و زارى مى‌كنم، و بر تو اعتماد دارم و در برآمدن نياز و آرزوم و [نيز] تحقق خواسته‌ام بر تو توكل مى‌كنم.

بار خدايا، حاجت مرا با خجسته‌ترين فيروزى‌ها برآورده فرما، و در راه رستگارى و سعادت قرارم ده، و با اميدوارى به مددت سينه‌ام را گشادگى بخش، و كارم را در امور خير آسان گردان و با رسيدن به آنچه آرزو دارم، دست‌يابى به اميدم را برايم محقق فرما.

بار خداوندا، با برآوردن حاجتم، مرا به خواسته‌ام برسان و آن را تحقق بخش و به كرمت و با اجابت گوارا و موهبت‌هاى كامل خود، مرا از نوميدى و نامرادى و دلسرد شدن در پناه گير.

خداوندگارا، تو صاحب بخشش‌هاى فراوان هستى، و [چون وعده دهى‌] بدان وفا كنى، و تو بر هر چيز توانايى و به هرچيز احاطه دارى، و از بندگانت آگاهى و [اعمال آنان را] مى‌بينى.