پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٢٨ - ٧ در آستان مواعظ امام جواد عليه السلام

آينده از آن خداست» پرسيد، امام عليه السّلام فرمود: «من قبل أن يأمر و لله الأمر من بعد أن يأمر بما يشاء»؛

پيش از آن‌كه فرمان دهد و [فرجام‌] كار گذشته و آينده از آن خداست [به اين معناست‌] كه به هرچه اراده كند فرمان دهد.

با خود انديشيدم كه اين، تأويل اين گفته خداست كه فرموده است: أَلا لَهُ الْخَلْقُ وَ الْأَمْرُ تَبارَكَ اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِينَ؛[١] آگاه باش كه [عالم‌] خلق و امر از آن اوست.

فرخنده خدايى است پروردگار جهانيان.

آن‌گاه [به حضرتش‌] گفتم: گواهى مى‌دهم كه تو حجت و فرزند حجت خدا بر بندگان هستى.[٢]

١٦. «من اطاع هواه فقد أعطى عدوه مناه»؛[٣]

هركس از هواى نفس خود فرمان ببرد، خواسته دشمن خود را برآورده است.

١٧. «راكب الشهوات لاتستقال له عثرة»؛[٤]

آن‌كه سوار [مركب‌] تمايلات نفسانى شود، لغزشش ناديده گرفته نشود.

١٨. نعمة لا تشكر كسيئة لا تغفر؛[٥]

نعمتى كه بى‌سپاس ماند چونان گناهى است كه بخشوده نشود.

١٩. «كيف يضيع من الله كافله، و كيف ينجو من الله طالبه، و من انقطع إلى غير الله و كله الله إليه»؛[٦]

چگونه [ممكن است‌] كسى كه خدا كفيل [تمام امور اوست‌] تباه شود و چگونه [ممكن است‌] كه كسى كه خدا در طلب اوست رهايى يابد (از او بگريزد) و هركس به غير از

[١] . اعراف/ ٥٤.

[٢] . همان‌جا.

[٣] . بحار الانوار ٦٧/ ٧٨.

[٤] . همان ٧٠/ ٧٨.

[٥] . همان ٧١/ ٥٣.

[٦] . همان/ ١٥٥.