پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٥٥ - ٤ زمينهسازى براى امامت زودهنگام حضرت هادى عليه السلام

پيش از گرفتن نامه از دنيا رفتم، آن را گشوده به آنچه در آن نوشته شده عمل كنيد.

ابو جعفر عليه السّلام رخ در نقاب خاك كشيد و هنوز از خانه‌ام بيرون نشده بودم كه دريافتم سران قوم نزد «محمد بن الفرج»[١] گرد آمده، درباره امامت به گفت‌وگو پرداخته‌اند. محمد بن فرج [كسى را با] نوشته‌اى نزد من فرستاد كه در آن آمده بود: اگر بيم آشكار شدن [راز] نبود خود با جمع حاضر به سراغ تو مى‌آمديم. دوست دارم نزد من بيايى.

من نيز سوار مركب شده، به خانه او رفتم و با جمع حاضر در مورد جانشينى ابو جعفر عليه السّلام گفت‌وگو كرديم، اما بيشتر آن افراد را اسير شك و ترديد ديدم. رو به كسانى كه نامه‌ها را به آنان سپرده بودم كردم و از آنان خواستم نامه را تحويل دهند و آنان نامه‌ها را دادند و به آن‌ها گفتم: اين همان [روزى‌] است كه به شما سفارش كرده بودم.

يكى از آنان گفت: دوست مى‌داشتيم تا كسى ديگر نيز گواهى مى‌داد تا گفته تو را اعتبار بخشد.

گفتم: آنچه را كه مى‌خواهيم خدا فراهم نموده است. اين ابو جعفر اشعرى، شنيدن محتواى اين نامه را گواهى مى‌دهد. از او بپرسيد [تا حقيقت براى شما روشن شود].

جماعت حاضر از او درباره محتواى نامه پرسيدند، او از شهادت دادن خوددارى كرد. او را به مباهله خواندم، اما به آن تن نداده، از آن ترسيده بود. از اين‌رو گفت: اين مطلب را خود شنيده‌ام و آن را شرافت والايى مى‌دانم كه‌

[١] . محمد بن الفرج الرخجى از اصحاب امام رضا عليه السّلام، امام جواد عليه السّلام و امام هادى عليه السّلام بود.