پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٨٩ - ٣ ميراث فقهى

او مى‌گويد: به ابو جعفر گفتم: فدايت گردم، ام ولدى دارم كه از شير پسرم كنيزك مرا شير داده است. حال اين كنيزك بر من حرام است [يا اين‌كه مى‌توانم او را به همسرى گيرم‌]؟

ابو جعفر عليه السّلام فرمود: پس از گرفتن شيرخواره از شير «رضاع» محقق نمى‌شود.

پرسيدم: نماز در حرمين [چگونه است‌]؟

فرمود: اگر خواهى قصر كن و اگر خواهى تمام بگزار.

گفتم: اگر خادم [خواجه شده‌] بر زنان وارد شود [چه حكمى دارد]؟

او رو به من كرد و مرا نزديك خود خواند و فرمود: جز توانايى جنسى‌اش چيزى از او كاسته نشده [و نبايد بر زنان وارد شود]».[١]

ب) على بن مهزيار مى‌گويد: «در نامه‌اى خطاب به ابو جعفر، محمد بن على بن موسى الرضا عليه السّلام نوشتم: فدايت شوم، پشت سر كسى كه خدا را جسم مى‌خواند و كسى كه قائل به گفته «يونس بن عبد الرحمن» است نماز بگزارم؟

آن حضرت در پاسخ نوشت: پشت سر آنان نماز نگزاريد، به ايشان زكات ندهيد و از آنان بيزارى جوييد كه خدا از آنان بيزار است.[٢]

ج) شخصى از امام جواد عليه السّلام پرسيد: «ناخداى كشتى نماز را در كشتى شكسته بخواند؟

فرمود: نه، زيرا كشتى به منزله خانه اوست و از آن بيرون نمى‌رود».[٣]

د) صالح بن محمد سهل، متولى از سوى امام جواد عليه السّلام بر موقوفه‌هاى قم، بر حضرت جواد عليه السّلام وارد شد و گفت: «سرورم، ده هزار دينار [از عايدات موقوفه‌ها] هزينه [زندگى خود] كردم، مرا از اين جهت حلال كن.

[١] . دلائل الإمامه/ ٢٠٦.

[٢] . امالى صدوق/ ١٦٧.

[٣] . الثاقب في المناقب ص ٢٠٩.