پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٤٢ - فعاليتهاى اجتماعى

خدا بدو داده، مردم را بهره‌مند نكند) بى‌ترديد نعمت [خدا داده‌] را در معرض فنا و نابودى قرار داده است.»[١]

٢. از نظر امامان معصوم عليه السّلام ميزان پايدارى و ماندگارى نعمت‌هايى كه در اختيار انسان قرار دارد به ميزان احسان و خدمت به نيازمندان بستگى دارد. امام جواد عليه السّلام روايت ديگرى از امير المؤمنين عليه السّلام نقل كرده است كه به همين امر تصريح دارد. آن حضرت فرموده است: خداى را بندگانى است كه آنان را از نعمت‌ها برخوردار مى‌نمايد و تا زمانى كه آن را [در راه خدا و برطرف كردن نيازهاى بندگان‌] بذل كنند، آن نعمت را در اختيار خواهند داشت و چون از دادن آنچه در اختيار دارند دريغ كنند، [خدا] آن را از ايشان ستانده، به ديگران وامى‌گذارد.[٢]

نيز از امير المؤمنين عليه السّلام نقل كرده است كه فرمود: نيكوكاران، بيش از نيازمندان، محتاج نيكى خود هستند، زيرا افتخار، پاداش و ماندگارى نامشان به همراه دارد. پس هرگاه انسان كارى نيك انجام دهد، نيكى را در حق خود آغاز كرده است و از همين‌رو از ديگران سپاسگويى نخواهد.[٣]

٣. سپاس‌گزارى از نيكوكار، ديگرى رهنمودى است كه مورد توجه و تأكيد امامان قرار داشته است. در اين مورد امام جواد عليه السّلام از امير المؤمنين عليه السّلام روايتى نقل كرده است كه فرمود: ناسپاسى نعمت، فراخواننده ناخشنودى و خشم است و هركس در عوض داده‌ات تو را سپاس گويد، به يقين بيش از آنچه از تو گرفته، به تو داده است.[٤]

٤. روابط افراد جامعه و نيز تعامل مثبت دوستان از ديگر مسائل اجتماعى و مفاهيم اسلامى است كه امام جواد عليه السّلام بر آن تأكيد مى‌نمود و راه‌هاى رسيدن‌

[١] . همان/ ٢٧٦.

[٢] . همان‌جا.

[٣] . همان‌جا.

[٤] . همان/ ٢٨٠.