پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٥٧ - ٤ زمينهسازى براى امامت زودهنگام حضرت هادى عليه السلام

سرپرستى مزرعه‌ها، دارايى‌ها، هزينه‌ها، غلامان و كنيزان و ... را به «عبد الله بن مساور» سپرد، تا آن هنگام كه على بالغ شود، عبد الله تمام آنچه را بدو سپرده شده بود به على واگذارد و او خود به كار خود و خواهران خويش بپردازد.

چون موسى به بلوغ رسيد، على، كار موسى را به خودش واگذارد تا خود به كارهاى خويش بپردازد و پس از آن دو (پدرش امام جواد عليه السّلام و برادرش امام هادى) عليه السّلام بنا به شرطى كه پدرشان براى صدقاتى كه مقرر داشته است، عمل كند. آن [شهادت و وصيت‌] در روز يك‌شنبه سه روز گذشته از ماه ذى حجه سال ٢٢٠ بوده (نوشته شده) است. احمد بن خالد گواهى خود را با خط خويش نوشت و حسن بن محمد بن عبد الله بن الحسن بن على بن الحسين بن ابى طالب (معروف به جوّانى) با خط خود همانند شهادت احمد بن ابى خالد بر بالاى [وصيت‌] نامه نوشت و نصر خادم نيز شهادت خود را با خط خود نگاشت».[١]

مرحوم طبرى پس از نقل سه نص پيش گفته شده، مى‌گويد: «اخبار، در اين باب بسيار است و اجماع شيعه بر امامت آن حضرت و نيز عدم وجود كسانى كه امامت را از آن غير او بخوانند، ما را از بيان ديگر نصوص در مورد امامت او بى‌نياز مى‌كند. وانگهى به دليل بيم امامان از دشمنانشان در آن روزگار و نيز تقيه و به منظور دور ماندن از گزند آنان، شيعيانشان را در شناخت امام جانشين، به داشتن دست‌نوشته و نصى برجاى مانده از امام پيشين نيازمند مى‌كند. همان‌طور كه بيان كرديم، محكمترين وجه لزوم وجود امام، دلايلى عقلى است كه وجود امام را لازم مى‌داند و نيز وجود رواياتى است كه امامان را

[١] . همان/ ٢٦١.