پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٠٨ - شهادت امام رضا عليه السلام و امامت حضرت جواد عليه السلام

الرضا عليه السّلام را هنگامى كه برادران و عموهايش بر او ستم كردند، يارى نمود.

آن‌گاه پس از سخنانى دراز گفت: برخاستم و دست ابو جعفر (جواد)، محمد بن على الرضا عليه السّلام را گرفته، گفتم: نزد خدا گواهى مى‌دهم كه تو امام من هستى.

امام رضا عليه السّلام گريست و فرمود: اى عمو، پدرم از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلم نقل كرد كه آن حضرت فرمود:

«بأبي خيرة الإماء النوبية الطيبة، من ولدها الطريد الشريد، الموتور بأبيه و جده، صاحب الغيبة، يقال: مات أو هلك أي واد سلك»؟

پدرم فداى بهترين كنيزان پاك از مردم «نوبه» باد، آن‌كه فرزندش گريزان و جلاى وطن نموده كه هنوز خون‌خواهى پدر و جدش نكرده است، همان فرزندى كه صاحب غيبت [طولانى‌] است. درباره او خواهند گفت: به هرجا كه رفته باشد، مرده و هلاك شده است. آيا اين را از پدرم شنيده‌اى؟ گفت: فدايت شوم، راست مى‌گويى.[١]

٤. راوى مى‌گويد: «به امام رضا عليه السّلام گفتم: پيش از آن‌كه خداى- عز و جل- ابو جعفر عليه السّلام را به تو عطا كند، در اين‌باره با تو سخن مى‌گفتيم و مى‌فرمودى:

خدا پسرى به من عطا خواهد كرد.

چنان شد و چشم ما را [به وجود فرزندت‌] روشن گرداند. اگر آن رخداد شوم- كه خداى آن را نخواهد- پيش آيد به كه رجوع كنيم؟

امام رضا عليه السّلام با اشاره دست، ابو جعفر عليه السّلام را كه نزد حضرت ايستاده بود نشان داد. به او عرض كردم: فدايت شوم، به اين [كودك‌] سه سال رجوع كنيم؟

[١] . إعلام الورى ٢/ ٩٢.