پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٥٤ - در آستان امامت

خداوند، آن را ميراث پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله گردانده، فرمود: «در حقيقت، نزديكترين مردم به ابراهيم، همان كسانى هستند كه او را پيروى كردند، و [نيز] اين پيامبر و كسانى كه [به آيين او] ايمان آورده‌اند، و خدا سرور و سرپرست مؤمنان است.

از اين‌رو امامت ويژه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله شد و او به فرمان حضرت حق‌تعالى، [بار سنگين‌] امامت را بر دوش على عليه السّلام نهاد كه [پس از او] در نسل برگزيده او كه خداوند، علم و ايمان بدان‌ها داده، قرار گرفته است، چنان‌كه در كتاب خود فرموده است: «و كسانى كه دانش و ايمان يافته‌اند، مى‌گويند: قطعا شما [به موجب آنچه‌] در كتاب خدا [ست‌] تا روز رستاخيز مانده‌ايد». پس مقام امامت تا روز قيامت ويژه فرزندان على عليه السّلام است، چرا كه پس از محمد صلّى اللّه عليه و آله پيامبرى نخواهد بود. [بنابراين،] اين جاهلان و نادانان از كجا و چگونه براى خود امام برگزينند.

[بدان كه‌] امامت جايگاه پيامبران و ميراث جانشينان آنان است. امامت، خلافت خداوند و خلافت پيامبر او، منصب امير المؤمنين و ميراث حسن و حسين عليهما السّلام است.

به يقين، امامت زمام دين و موجب به سامان رسيدن و نظام مسلمانان و صلاح دنيا و عزت مؤمنان است. امامت بن و اساس بالنده و شاخه متعالى اسلام است. نماز، زكات، روزه، حج و جهاد باوجود امام كمال مى‌يابد [و مقبول حضرت معبود مى‌شود]، غنيمت‌ها و صدقه‌ها فزونى مى‌گيرد، حدود و احكام اجرا مى‌شود و مرزها حفظ شده، ايمن مى‌گردد.

امام حلال خدا را حلال و حرام او را حرام مى‌كند، حدود خدا را برپا مى‌دارد، از دين خدا دفاع مى‌كند، با گفتار حكيمانه، پنددهى نيكو و حجت رسا، به راه خداوند فرا مى‌خواند.