پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٠٣ - ٥ گفتوگو با ارباب مذاهب اسلامى

مى‌بينيم. هرچه از آن را كه بخواهى ببخش و هرچه را كه بخواهى براى خود برگير كه بر تو ملامتى و گلايه‌اى نباشد. خداوند- عز و جل- روح الامين (جبرئيل) را بر پيامبر صلّى اللّه عليه و اله فروفرستاد و به حضرت محمد صلّى اللّه عليه و اله فرمان داد تا آيه قربى را براى آنان تلاوت كند [و حضرتش آيه را چنين تفسير كرد:] پس از من نزديكان مرا ميازاريد، سپس آن جمع از نزد پيامبر صلّى اللّه عليه و اله بيرون رفتند.

برخى از آنان مى‌گفتند: از آن‌رو رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله از پذيرش پيشنهاد ما رو برتافت تا [با اين آيه و گفتار،] ما را در نبودنش به توجه و رويكرد به خاندانش ترغيب كند و آنچه به ما گفت همان دم ساخت و پرداخت و به خداوند نسبت داد.

پس از اين بيان، خداوند اين آيه را نازل فرمود: «أَمْ يَقُولُونَ افْتَراهُ قُلْ إِنِ افْتَرَيْتُهُ فَلا تَمْلِكُونَ لِي مِنَ اللَّهِ شَيْئاً هُوَ أَعْلَمُ بِما تُفِيضُونَ فِيهِ كَفى‌ بِهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ وَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ‌[١]؛

يا مى‌گويند: اين [كتاب‌] را بربافته است. بگو: اگر آن را بربافته باشم، در برابر خدا اختيار چيزى براى من نداريد، او آگاهتر است به آنچه [با طعنه‌] در آن فرومى‌رويد. گواه بودن او ميان من و شما بس است و اوست آمرزنده مهربان.

[اى حاضران، بدانيد] گفته آنان درباره پيامبر صلّى اللّه عليه و اله بس ناهنجار و سنگين بود. در اين هنگام، پيامبر صلّى اللّه عليه و اله آنان را خواست و به ايشان فرمود: آيا چيزى رخ داده (گفت‌وگويى صورت گرفته)؟

گفتند: به خدا سوگند، آرى اى رسول خدا. برخى از ما سخنى بس سنگين بر زبان راندند، ولى ما آن را ناپسند شمرده [، از آن دلگير شد] يم.

رسول خدا آيه را براى آنان تلاوت فرمود و همگان سخت گريستند. اين‌

[١] . احقاف/ ٨.