پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٣٧ - ٩ گفتوگوى امام رضا عليه السلام با سليمان مروزى

سليمان گفت: اى سرورم جز به اراده مريد [كارى صورت نمى‌پذيريد].

امام عليه السّلام فرمود: پس اراده حادث است [و اگر جز اين را بپذيريم‌] لاجرم با «مريد» كه قديم است، قديم ديگر وجود دارد. [اى سليمان،] نيك فهم كن و بر پرسشت بيفزا.

سليمان گفت: پس «اراده»، نامى از نام‌هاى اوست.

امام عليه السّلام فرمود: آيا خود، خويش را به اين نام خوانده است؟

سليمان گفت: او خود را به اين نام نخوانده است.

امام عليه السّلام فرمود: بنابراين، تو را نيامده است كه حضرتش را به نامى بخوانى كه ذات خويش را بدان نخوانده است.

سليمان گفت: او خود را [ «مريد» خوانده،] بدان صفت توصيف كرده است.

امام عليه السّلام فرمود: اين‌كه حضرتش خود را مريد خوانده، بدان معنا نيست كه او «اراده» است يا اين اراده، نامى از نام‌هاى او باشد.

سليمان گفت: به اين دليل كه اراده او علم اوست.

امام عليه السّلام فرمود: اى نادان، اگر علم به چيزى پيدا كند، آن را اراده كرده است؟

سليمان گفت: البته چنين است.

امام عليه السّلام فرمود: و اگر اراده چيزى نكند علم به آن پيدا نمى‌كند؟

پاسخ داد: همين‌گونه است!

امام عليه السّلام فرمود: اين را از كجا مى‌گويى؟ و چه دليلى وجود دارد مبنى بر اين كه اراده او علم اوست؟ در حالى‌كه به چيزى علم دارد كه هرگز اراده آن را