پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٣ - بخشندگى امام رضا عليه السلام

بخشندگى امام رضا عليه السّلام‌

محبوب‌ترين و دلپذيرترين كار از نظر امام رضا عليه السّلام احسان به مردم و نيكى در حق بينوايان و مستمندان بود. مطالب فراوانى از احسان و نيكى امام عليه السّلام در حق زيردستان و نيازمندان نقل شده كه آنچه در زير مى‌خوانيم يك از هزار است:

١. امام رضا عليه السّلام آن زمان كه در خراسان بود در يك روز عرفه هرچه داشت به بينوايان داد. «فضل بن سهل» اين كار امام عليه السّلام را بر او خرده گرفته، گفت: اين كار تو خسارت و زيان است.

امام عليه السّلام فرمود: نه، بلكه اين، سود است. مبادا كارى را كه به منظور نيل به پاداش الهى انجام داده‌اى زيان و خسارت بدانى».[١]

امام رضا عليه السّلام با اين بيان به او فهماند كه انفاق در راه خدا و رسيدگى به امور بينوايان با انگيزه جلب خشنودى حضرت حق، نه تنها زيان نيست، بلكه عين سود است و آنچه را كه در راه باطل هزينه مى‌شود، مانند بذل و بخشش‌هاى بى‌حساب شاهان و وزيران در حق خنياگران و بيهوده‌پردازان، زيان محض است.

٢. مردى بر امام رضا عليه السّلام وارد شده، سلام كرد و گفت: «من يكى از دوستداران تو و پدرت هستم. از حج بازمى‌گردم و هزينه راه تمام كرده‌ام و چيزى ندارم تا خود را به جايى (منزلى) برسانم. حال اگر هزينه بازگشت مرا تأمين كنى، بر من لطف كرده‌اى و چون به شهر خود برسم آن مبلغ را از طرف شما صدقه مى‌دهم.

امام عليه السّلام فرمود: خدايت رحمت كند، بنشين.

[١] . همان/ ٣٩٠.