پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٥ - بخشندگى امام رضا عليه السلام

گردنه بالا رود»، سپس مى‌فرمود: خداى- عز و جل- مى‌دانست كه هركس توان آزاد كردن بنده‌اى ندارد، از اين‌رو [سير كردن گرسنه را] وسيله او براى رفتن به بهشت قرار داد».[١]

٤. در روايت آمده است: «بينوايى به امام رضا عليه السّلام گفت: به اندازه مروت و جوانمردى‌ات به من مالى بده.

امام عليه السّلام فرمود: اين مقدار در توانم نيست.

مرد بينوا دريافت كه در نحوه درخواست، دچار خطا شده، لذا اين‌بار گفت: به اندازه جوانمردى من به من عطا كن.

امام عليه السّلام فرمود: در اين صورت باشد. آن‌گاه به غلام خود فرمود: اى غلام، دويست دينار به او بده».[٢]

٥. مطلبى كه «احمد بن عبيد اللّه» از «غفارى» نقل كرده، از ديگر بخشش‌هاى والا و كريمانه امام رضا عليه السّلام است. او مى‌گويد: «مردى از خاندان «ابو رافع» غلام رسول خدا از من طلبى داشت و براى وصول آن به شدت پافشارى مى‌كرد. همين امر باعث شد تا پس از گزاردن نماز صبح در مسجد النبى صلّى اللّه عليه و اله نزد امام رضا عليه السّلام كه در «عريض»[٣] بود بروم. چون به خانه او نزديك شدم او را ديدم در حالى‌كه پيراهن و ردايى بر تن داشت از خانه خارج شد. از اين‌كه با وى روبرو شوم شرم داشتم، اما او مرا ديد و من به حضرتش سلام كرده، گفتم: فدايت گردم، يكى از موالى شما- و نام او را بردم- از من طلبى دارد و به همين جهت مرا رسوا كرده است.

حضرت فرمود: منتظر بمان تا بازگردم. من تا غروب همان‌جا ماندم و نماز مغرب را گزاردم. وقت گذشته بود و من روزه داشتم (زيرا ماه مبارك‌

[١] . برقى، محاسن ٢/ ١٤٦/ حديث ٢٠ و بحار الانوار ٤٩/ ١٠١/ حديث ١٩( به نقل از: محاسن ٢/ ١٤٦).

[٢] . مناقب آل ابو طالب ٤/ ٣٩.

[٣] . عريض، روستايى است در يك فرسخى مدينه، نك: تاريخ قم/ ٢٢٤.