آن گاه جُنبده سرش را بالا مى‌آورد و هر كه ميان دو كرانه آسمان است، به اذن خداوندِ با جلال و شكوه، او را مى‌بيند و اين، پس از طلوع خورشيد از مغرب روى مى‌دهد. اين هنگام است كه ديگر توبه‌اى به كار نيست و نه توبه‌اى پذيرفته مى‌شود و نه عملى بالا مى‌رود و «ايمان كسى كه پيش‌تر ايمان نياورده و يا در مدّت ايمان داشتنش كار خيرى نكرده، سودى برايش ندارد»».

سپس فرمود: «پس از اين را ديگر از من نپرسيد كه آن، عهدى ميان من و حبيبم، پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، است و آن را جز به خاندانم نمى‌گويم».

به صعصعة بن صوحان گفتم: اى صعصعه! مقصود امير مؤمنان عليه السلام از اين، چه بود؟

صعصعة گفت: اى ابن سبره! كسى كه عيسى بن مريم عليه السلام پشت سرش نماز مى‌خواند، دوازدهمين نسل از عترت پيامبر صلى الله عليه و آله است؛ نهمين نسل از فرزندان حسين بن على عليه السلام و همان خورشيد طلوع كننده از مغرب، كه ميان ركن [حجر الأسود] و مقام [ابراهيم‌]، ظهور و زمين را پاك مى‌نمايد و ترازوى عدالت را مى‌نهد و هيچ كس به ديگرى ستم نمى‌كند، و امير مؤمنان عليه السلام خبر داد كه حبيبش، پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، با او عهد كرده است كه آنچه را پس از آن روى مى‌دهد، به كسى جز عترتش يعنى امامان- كه درودهاى خداوند بر همه آنان باد- خبر ندهد.[١]

١٣٨٢. مختصر بصائر الدرجات: خطبه‌اى از آنِ مولايمان، امير مؤمنان عليه السلام كه «مخزون» ناميده مى‌شود و بخشى از آن چنين است: «اى مردم! از من بپرسيد، پيش از آن كه مرا نيابيد، كه من به راه‌هاى آسمان، آگاه‌تر از راه‌هاى زمين هستم. من، بزرگِ مؤمنان هستم و مقصدِ مسابقه دهندگان و زبان متّقيان و خاتم وصيّان و وارث پيامبران و جانشين خداى جهانيان. من، قسمت كننده دوزخ، خازن بهشت، صاحب حوض و صاحب اعراف هستم. هيچ امامى از ما اهل بيت نيست، جز آن كه همه ولايتمندان خود را مى‌شناسد و اين، همان سخن خداى- تبارك و تعالى- است كه مى‌فرمايد: «تو تنها، هشدار دهنده‌اى و هر قومى،

[١]. كمال الدين: ص ٥٢٥ ح ١، مختصر بصائر الدرجات: ص ٣٠، الخرائج و الجرائح: ج ٣ ص ١١٣٣ ح ٥٣، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ١٩٢ ح ٢٦؛ دستور معالم الحكم: ص ١٠٤، كنز العمّال: ج ١٤ ص ٦١٢ ح ٣٩٧٠٩( به نقل از ابن منادى و هر دو منبع اخير با عبارت مشابه).